<ความสุขเล็ก ๆ แต่ซึมลึก>

เมื่อตอนสาย ๆ ของวันนี้ <29 มี.ค.69> นึกอยากกินก๋วยจั๊บเจ้าอร่อย ที่อยู่ริมถนนบายพาสเมืองโคราช

บึ่งรถไปทันที เพื่อสนองความรู้สึกของตัวเอง

จอดรถริมถนน เลยร้านไปเล็กน้อย มีลูกค้าเต็มร้าน ทั้งกำลังนั่งกิน ทั้งยืนรอรับถุงก๋วยจั๊บที่ซื้อกลับบ้าน

ผมเข้าไปสั่ง

<พิเศษเครื่องครับ>

มีหญิงวัยกลางคน ๆ หนึ่งมายืนข้างซ้ายผม สั่งกลับบ้าน 3 ถุง แล้วนั่งเก้าอี้รอ

ทางร้านรับเงินสดอย่างเดียว ไม่รับเงินโอน

ขณะที่ผมกำลังจะจ่ายเงินค่าก๋วยจั๊บที่สั่งไปก็ได้ยินเสียงหญิงวัยกลางคน ๆ นั้นพูดขึ้นมาว่า

<เอา 2 ถุงก็พอ เงินไม่พอจ่ายขาดไป 20 บาท>

ผมมองเห็นว่าเธอกำลังนับเงินในกระเป๋าตังค์เก่า ๆ อยู่ นับไปนับมา

ผมรีบพูดว่า

<เอาไป 3 ถุงเลยครับ ผมจ่ายให้เอง 20 บาท>

หญิงวัยกลางคนทำท่าชะงัก กระอักกระอ่วน ยกมือไหว้ พูดขอบคุณผม และขอเลขบัญชี จะโอนเงินคืนให้

ผมบอกว่า

<ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องคืนเงิน ยกให้หลานชายคนนี้ก็แล้วกัน>

ผมเอื้อมมือลูบหัวเด็กชายตัวน้อย วัยประมาณ 10 ขวบ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หญิงวัยกลางคน

หลายคนในร้านที่เห็นเหตุการณ์ พากันยิ้ม สายตาเปี่ยมความเป็นมิตร

ผมก็ยิ้ม เป็นยิ้มจากหัวใจ ที่ได้มีโอกาสแบ่งปัน

แม้เงิน 20 บาท จะเป็นเงินที่ไม่มากมายอะไร

แต่มันก็เป็นความสุขเล็ก ๆ ที่ซึมลึกเข้าไปในหัวใจจริง ๆ ครับ

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท