<ศักดิ์ศรีที่ห้วยราช>
วันที่ 1 เม.ย. 2533 กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ตั้ง กิ่ง อ.ห้วยราช จ.บุรีรัมย์ ขึ้นมา มีที่ทำการ มีอุปกรณ์การทำงาน มีกำลังพล
ตร. ก็ตั้ง สภ.กิ่ง อ.ห้วยราช ขึ้นมา และแต่งตั้งให้ผม ซึ่งขณะนั้นเป็น สวส.สภ.เมืองบุรีรัมย์ ไปเป็น สว.สภ.กิ่ง อ.ห้วยราช
ไม่มีที่ทำการ ต้องเช่าห้องแถวของกำนันหย่ำทำเป็นโรงพัก เดือนละ 3,000 บาท ต่อมากำนันหย่ำเห็นความตั้งใจทำงานของตำรวจ เลยไม่เอาค่าเช่า
ไม่มีกำลังพลให้ ต้องไปเอาสายตรวจตำบลมาทำหน้าที่
ห้องขัง ตำรวจช่วยกันทำเอง เชื่อมเหล็กเส้น ดัดเหล็กเส้น งอเหล็กเส้น
ไม่มีอุปกรณ์การทำงาน ต้องไปขอที่ ภ.3 และ ภ.จว. ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง มีคนมาบริจาคบ้าง หาเองบ้าง
นายสวง เกียรติอาภาเดช เจ้าของโรงสีเกียรติอาภาเดช ให้ตำรวจไปเอาข้าวสารไปหุงกิน ให้จับปลานิลในบ่อไปกินด้วย ท่านรักผม ให้ผมเรียกว่า อาปา
นายสมาน มณีราชกิจ อดีตกำนัน เจ้าของโรงสีมณีราชกิจ มาเป็นที่ปรึกษา เรื่องบุคคล สถานที่ และสถานการณ์ต่าง ๆ
ตำรวจของผมนายหนึ่ง ด.ต.พายัพ มีขาข้างเดียว เพราะถูกระเบิดขาขาด ตอนเป็น นปพ. ใส่ขาเทียม ทำหน้าที่ธุรการ ใช้รถจักรยานสองล้อเป็นพาหนะ
วันหนึ่ง เฮียหั่ง เจ้าของร้านขายของจิปาถะ หน้าสถานีรถไฟห้วยราช มาคุยกับผมที่ห้องทำงาน
<สารวัตรรู้ข่าวดาบยัพถูกลูกน้อง สจ. ด่ามั้ย>
ผมหูผึ่งเลย รีบถาม
<ไม่รู้เรื่องเลยเฮีย แล้วลูกน้อง สจ. คนไหนครับ>
เฮียหั่งตอบว่า
<ลูกน้อง สจ.อู๊ด สารวัตรถามดาบยัพเองนะ>
แล้วเฮียหั่งก็ออกไป
ผมเรียก ด.ต.พายัพ มาเพื่อสอบถามข้อเท็จจริง
เมื่อ ด.ต.พายัพ มาถึง ผมมองหน้า ด.ต.พายัพ แล้วพูดว่า
<ดาบยัพ มองหน้าผม แล้วเล่าความจริงเรื่องถูกลูกน้อง สจ.อู๊ด ด่าให้ผมฟังซิ>
ด.ต.พายัพ สบตาพูดกับผม
<เมื่อวันเสาร์ตอนบ่าย ผมขี่จักรยานไปทำธุระที่สถานีรถไฟห้วยราช เห็นลูกน้อง สจ.อู๊ด เล่นไฮโลกับชาวบ้าน 3-4 คน ที่ชานชาลา ผมคนเดียวคงจับใครไม่ได้ ขนาดเดินตัวเปล่าก็ยังไม่ค่อยถนัด ผมเลยบอกให้เลิกเล่นครับ>
ผมมองตา ด.ต.พายัพ เขม็ง พยักหน้าช้า ๆ
<ว่าต่อไปซิ เอาให้จบเรื่อง>
ด.ต.พายัพ พูดต่อ
<ลูกน้อง สจ.อู๊ด ด่าผมว่า ไอ้ด้วนอย่าเสือก อย่ามายุ่งครับ>
ผมพูดกับ ด.ต.พายัพ ว่า
<มีเรื่องแบบนี้ต้องแจ้งให้ผมรู้นะ มันกระทบกระเทือนศักดิ์ศรีตำรวจมาก>
ผมให้ ด.ต.พายัพ ออกไปรอนอกห้องทำงาน และให้สืบสวนไปตามตัวลูกน้อง สจ.อู๊ด มาพบ
นั่งเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานผม เป็นชายฉกรรจ์ ท่าทางนักเลงไม่เบาทีเดียว
ลูกน้อง สจ.อู๊ด ยกมือไหว้ผมแล้วถามทันที
<สารวัตรมีอะไรกับผมหรือครับ>
ผมมองหน้า จ้องตา แล้วถามช้า ๆ ชัด ๆ ว่า
<เมื่อบ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมา คุณเล่นไฮโลกับชาวบ้านที่สถานีรถไฟใช่มั้ย>
ลูกน้อง สจ.อู๊ด ตอบ
<ใช่ครับ>
ผมถามต่อ
<ดาบยัพไปเจอเข้า บอกให้เลิกเล่น คุณก็เลยด่าดาบยัพไปว่า ไอ้ด้วนอย่าเสือก อย่ามายุ่ง ใช่มั้ย>
ลูกน้อง สจ.อู๊ด ก้มหน้า พูดเบา ๆ ว่า
<ครับ ผมขอโทษครับ>
ผมไม่พูด แต่ลุกจากเก้าอี้นั่ง เดินไปหาลูกน้อง สจ.อู๊ด ที่นั่งอยู่ ใช้ฝ่ามือขวาตบเปรี้ยงไปที่หน้าลูกน้อง สจ.อู๊ด จนตกเก้าอี้
ผมกลับไปนั่งที่เดิม ลูกน้อง สจ.อู๊ด ก็ลุกมานั่งที่เดิม ก้มหน้าไม่พูดจา
ผมให้ตำรวจติดต่อ สจ.อู๊ด ให้มาพบผมที่ สภ.ห้วยราช บอกว่า มีเรื่องต้องคุยกันด่วน
เมื่อ สจ.อู๊ด มาถึง ยกมือไหว้ทักทายกับผม เห็นลูกน้องนั่งก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะทำงานผม จึงถามผมว่า
<มีเรื่องอะไรครับพี่>
ผมเชิญ สจ.อู๊ด นั่ง และบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยมี ด.ต.พายัพ มาร่วมฟังร่วมพูดด้วย ผมบอก สจ.อู๊ด ว่า
<พี่เห็นแก่ สจ.นะ เลยตบหน้าสั่งสอนไป 1 ที ไม่งั้นคง…>
ผมไม่พูดต่อ แต่ใช้กำปั้นทุบโต๊ะทำงานแรง ๆ แทน
สจ.อู๊ด ฟังและเห็นกิริยาอาการของผม หันขวับไปที่ลูกน้อง เตะลำตัวลูกน้องไปหนึ่งครั้ง จนทั้งคนทั้งเก้าอี้ล้มลง แล้วพูดว่า
<มึงกราบขอโทษสารวัตรกับดาบยัพเดี๋ยวนี้>
ลูกน้อง สจ.อู๊ด ยกมือไหว้ผม
สจ.อู๊ด พูดกับลูกน้องว่า
<กูให้มึงกราบ ไม่ใช่ไหว้>
ผมรีบบอก สจ.อู๊ด ไปว่า
<แค่ไหว้พี่ก็พอ แต่กับดาบยัพ ต้องกราบ เพราะไปด่าว่าดาบยัพ เสียศักดิ์ศรีตำรวจ>
ลูกน้อง สจ.อู๊ด ก้มลงกับพื้นห้อง กราบ ด.ต.พายัพ ปากก็พูดขอโทษเป็นการใหญ่
เมื่อ ด.ต.พายัพ กับลูกน้อง สจ.อู๊ดออกไปกันหมดแล้ว ผมพูดกับ สจ.อู๊ด ว่า
<ดาบยัพตอนเป็น นปพ. ออกลาดตระเวณตามแนวชายแดน โดนกับระเบิดขาขาดไปหนึ่งข้าง ดาบยัพสมควรได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษ ไม่ใช่มาถูกเหยียดหยามเช่นนี้ ขอบคุณ น้อง สจ. มาก ที่มาพบ และเข้าใจเหตุการณ์>
สจ.อู๊ด มองหน้าผม ยิ้มแต่พูดแบบจริงจังว่า
<ตำรวจห้วยราชโชคดีครับ ที่มีพี่มาเป็นหัวหน้า ผมขอโทษพี่ด้วยนะครับ>
สจ.อู๊ด ยกมือไหว้ผม แล้วกลับไป
ข่าวสารวัตรห้วยราช ตบหน้าลูกน้อง สจ.อู๊ด แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
แต่มีคนบอกว่า คำพูดที่ผมพูดกับตำรวจลูกน้องหน้าแถวในวันรุ่งขึ้น เผยแพร่ไปเร็วกว่า
ผมพูดว่า
<ศักดิ์ศรีของตำรวจ อย่าให้ใครมาเหยียบย่ำ ถ้าเรายังปกป้องตัวเองไม่ได้ แล้วจะไปดูแลชาวบ้าน ได้อย่างไร>
พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท
