<ขวัญ-เรียม>
<ไม้ เมืองเดิม> ปรมาจารย์การเล่าเรื่อง ด้วยอักษรสาส์น
ได้บอกกล่าวเรื่องราวความรักของ<ไอ้ขวัญ>และ<อีเรียม> แห่งทุ่งบางกะปิ ด้วยภาษาสละสลวย ถ้อยคำที่งามงด มีอรรถรสในความเป็นไทย เป็นหนึ่งในตำนานรักที่ฝากไว้ในคลองแสนแสบ อันอบอวลด้วย สายน้ำ ทุ่งนา ฟางหญ้า รวงข้าว กลิ่นโคลน สาบควาย และความสิเนหาอันลึกซึ้งตรึงใจของหนุ่มสาว
เพราะความชอบ ความประทับใจ จึงขออนุญาต ถ่ายทอดเป็นบทกวีโดยย่อ
<ไอ้ขวัญ>เป็น นักสู้ ของหมู่บ้าน
<อีเรียม>หวาน สดใส ด้วยวัยสาว
สาบานรัก ฝากกายใจ ใต้แสงดาว
คืนเหน็บหนาว กลับกลายกรุ่น อุ่นไอรัก
<พ่อกำนัน> ขัดสน จนเงินทอง
จึงจำต้อง เอา<เรียม>วาง อย่างหาญหัก
<ไอ้เข้ม>ขู่ แต่ปรีดิ์เปรม เกษมนัก
สาวงามจัก มาเป็นเมีย ไม่เสียที
<ไอ้ขวัญ>แค้น ใช้มีดคม ฆ่า<ไอ้เข้ม>
แอบเลาะเล็ม พบ<เรียม>เพื่อเตรียมหนี
<เรียม>รู้เรื่อง บอกให้ หลบไปซี
เจ้าหน้าที่ จะตามจับ ไปรับทัณฑ์
รักแสนรัก ห่วงแสนห่วง หวงแสนหวง
เจ็บในทรวง รักพี่นั้น มันคงมั่น
<เรียม>เอ๋ยจง ไปกับพี่ หนีด้วยกัน
<เจ้าพ่อไทร> ให้พรกั้น ผ่านภัยพาล
หนีไปก่อน เถิดพี่ หนีไปก่อน
<เรียม>จะย้อน มาหา อย่างกล้าหาญ
รักของเรา รออยู่ ตลอดกาล
ปฏิญาณ หน้าเจ้าพ่อ ขอสัญญา
แต่<กำนัน> ขาย<เรียม>ไป ให้<คุณหญิง>
หลาน<สมชาย> หมายแอบอิง ยิ่งอาสา
พา<เรียม>เที่ยว และออกงาน อันตื่นตา
โอ้กรุงเทพฯ เมืองฟ้า น่าตื่นใจ
วันเดือนเคลื่อน ปีคล้อย <ขวัญ>คอยอยู่
ไม่เคยรู้ <เรียม>ยอดชู้ อยู่หนไหน
สืบเสาะข่าว พอจะรู้ อยู่ที่ใด
ติดตามไป ใช้เสียงขลุ่ย ลุยหา<เรียม>
หมดแรงกาย แรงใจ หาไม่เห็น
ความรักเป็น เช่นมัจจุมาร อันโหดเหี้ยม
แดดเมืองกรุง เผากาย จนไหม้เกรียม
แม้ใจเปี่ยม ด้วยความรัก จำจากมา
<แม่เรียม>ป่วย และตาย ในบ้านทุ่ง
<เรียม>ทิ้งกรุง ไปกราบ<แม่> <ขวัญ>มาหา
ฟื้นความรัก ความหลัง ครั้งก่อนลา
<สมชาย>พา เพื่อนมา ตามหานาง
<ไอ้ขวัญ>ขู่ ชูมีดแหลม <เรียม>เมียกู
<สมชาย>ชัก ปืนพกสู้ เพื่อนอยู่ข้าง
<ป้า>กูซื้อ <เรียม>แล้ว จงหลีกทาง
ถ้าใครขวาง กูยิง ทิ้งมีดเร็ว
<ไอ้ขวัญ>เดิน เข้าหา ตาเขม็ง
ถือมีดเกร็ง <สมชาย>เล็ง <เรียม>แหลกเหลว
เสียงปืนปัง เข้ากลางอก <ขวัญ>งอเอว
ฝากไฟเปลว รักช้ำ ตกน้ำไป
<เรียม>กระโจน ลงน้ำ ดำหา<ขวัญ>
กอดร่างมั่น แกะมีดพลัน ไม่หวั่นไหว
<ขวัญ>ตายแล้ว <เรียม>จะอยู่ ได้อย่างไร
มีดปักใจ ตายตามกัน <ขวัญ>กับ<เรียม>
ความรักที่ลงเอยด้วยความตายช่างโหดร้ายเหลือเกิน
พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท
