<ห้วยราช 1>

 

<ตอนที่ 2>

 

 

เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533  มีการตั้งกิ่ง อ.ห้วยราช จ.บุรีรัมย์ ขึ้น

 

บช.ภ.2 <ภ.3> มีคำสั่งแต่งตั้ง ให้ผม จาก สวส.สภ.เมือง บุรีรัมย์ ไปเป็น สว.สภ.กิ่ง อ. ห้วยราช เป็นไปตามข่าวลือจริง ๆ

 

ไม่ได้เสียใจ แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นดีใจ ที่จะได้เป็น สว.หน.สภ. หรือที่เรียกกันว่า สารวัตรเดี่ยว

 

แถมเป็นเดี่ยวมือหนึ่งด้วย <สารวัตรคนแรกของ สภ.>

 

ตรวจสอบข้อมูลท้องถิ่น มี 5 ตำบล มีที่พักสายตรวจอยู่ 1 แห่ง ไม่มีข้อมูลกำลังพล และไม่มีข้อมูลโรงพักหรือสถานที่ทำงานแต่อย่างใด

 

ชักไม่แน่ใจว่า ควรจะดีใจหรือไม่ ?

 

หรือว่ามีเลศนัย อะไรแอบแฝงอยู่ !

 

 

ผมขับรถส่วนตัวตระเวณไปทุกตำบล เจอที่พักสายตรวจ อยู่ที่ตำบลตาเสา เป็นเรือนไม้เล็ก ๆ ยกพื้นสูง มีบันไดขึ้น

 

มีกลุ่มชายฉกรรจ์บ้าง ไม่ฉกรรจ์บ้าง จำนวน 4-5 คน สวมกางเกงขาสั้น เสื้อยืดแขนสั้นคอกลม เสื้อกล้าม ถอดเสื้อก็มี นอนเล่นอยู่บนนั้น ข้างล่างก็นอนเล่นในเปลญวน

 

ผมซึ่งแต่งกายแบบส่วนตัวด้วยชุดปกติธรรมดา ไม่ได้สวมเครื่องแบบ ตะโกนถามไปดัง ๆ ว่า <แถวนี้มีตำรวจอยู่มั้ยครับ ?>

 

คนในเปลญวน ตะโกนสวนกลับมา

 

<มีเรื่องอะไรล่ะ ? ถึงอยากเจอตำรวจ>

 

ผมเปิดประตูรถลงไป และพูดกับคนในเปลญวน

 

ส่วนคนที่นอนเล่นกันอยู่ข้างบน ก็ลุกขึ้นนั่งมองดูเหตุการณ์

 

<ผมขับรถไปหลายตำบลแล้ว ไม่เจอตำรวจเลย จะมาตามให้ไปทำงาน>

 

คนในเปลญวนลุกขึ้นนั่งในเปล พูดกับผมว่า

 

<พวกผมนี่แหละตำรวจ มีงานอะไรหรือ ? แล้วคุณน่ะเป็นใคร ?>

 

ผมมองหน้าคนในเปลญวน และกวาดสายตามองคนที่นั่งอยู่ข้างบน แล้วพูดว่า

 

<ส่วนราชการทางฝ่ายปกครอง เขาตั้ง กิ่ง อ.ห้วยราช ขึ้น ทางตำรวจก็เลยตั้ง สภ.กิ่งอ.ห้วยราช ขึ้นมา และแต่งตั้งให้ผม สวส.สภ.เมืองบุรีรัมย์ มาเป็นสารวัตรหัวหน้าโรงพัก กิ่ง อ.ห้วยราช อยากรู้ว่า โรงพักอยู่ที่ไหน ? มีกำลังพลกี่คน ?>

 

พอผมพูดจบ คนที่นั่งในเปลญวน รีบลงจากเปล

 

พวกคนที่นอนเล่นอยู่บนเรือน รีบลงมาข้างล่างทันที พยายามจะยืนเป็นแถว แบบทุลักทุเล มีคนหนึ่งพูดว่า

 

<พวกผมขอโทษท่านครับ ที่ไม่รู้จักท่าน พวกผมเป็นสายตรวจตำบลครับ ตระเวณตรวจไปตามตำบล หมู่บ้านต่าง ๆ มีที่พักสายตรวจแห่งเดียวคือที่นี่ นอกนั้นอาศัยนอนตามศาลาวัด ส่วนตัวโรงพักนั้น พวกผมไม่เคยเห็นครับ>

ผมคิดต่อในใจ <ไม่เคยเห็น ก็แสดงว่าไม่มี>

 

ถ้าถามว่า <ตกใจมั้ย ?>

 

ขอตอบว่า <มากเลยล่ะ !>

 

ถามต่อว่า <ท้อมั้ย ?>

 

ขอตอบจากใจว่า <ไม่ท้อ>

 

ผมกลับคิดว่า <มันคือความท้าทาย สติ ปัญญา ความรู้ ความสามารถที่สั่งสมมา จะต้องแก้ปัญหาประดานี้ให้ได้>

 

เมื่อไม่มีโรงพัก ก็ต้องหา ไม่งั้นจะทำงานได้ยังไง ?

 

 

ผมบอกสายตรวจตำบลชุดนั้นไปว่า

 

 

<ให้ทุกคนช่วยแจ้งตำรวจที่ทำงานในพื้นที่ 5 ตำบล ของกิ่ง อ.ห้วยราชว่า  วันพรุ่งนี้ เวลา 10.00 น.  แต่งเครื่องแบบ มาประชุมกันที่หน้าสถานีรถไฟห้วยราช  เพื่อชาวบ้านจะได้เห็นว่า มีตำรวจ และจะได้รู้ว่า จะพบตำรวจเพื่อให้ช่วยเหลือยามเดือดร้อน ได้ที่ไหน อย่างไร ?>

 

ตอนสายของเช้าวันนั้น ชาวบ้านย่านสถานีรถไฟห้วยราช ชาวตลาดและอีกหลายชุมชน ต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ ที่ได้เห็นตำรวจแต่งเครื่องแบบหลายสิบนาย ยืนเข้าแถวหน้าสถานีรถไฟ รับฟังการประชุมชี้แจงจากผม เป็นครั้งแรก

 

 

ต่อมาผมได้ขอเช่าห้องแถวไม้ร้างสองชั้นสองห้อง จากกำนันหย่ำ เดือนละ 3,000 บาท อยู่บนถนนเส้นเดียวกับสถานีรถไฟ เพื่อใช้เป็น <โรงพักชั่วคราว>

 

ระดมกำลังทำความสะอาด  ทาสีอาคารใหม่ให้สะดุดตา เป็น<สีฟ้า>

 

ไม่มีโต๊ะ

ไม่มีเก้าอี้

ไม่มีวิทยุสื่อสาร

ไม่มีอาวุธปืนหลวง

ไม่มีอุปกรณ์การทำงาน

ไม่มีอะไรแม้แต่ชิ้นเดียว

 

 

ทำเสาธงหน้าโรงพักเพื่อเป็นศูนย์รวมพล

 

ผมไปติดต่อ ภ.จว.บุรีรัมย์ และ บช.ภ.2 <ภ.3> หลายครั้งหลายหน เพื่อขอรับการสนับสนุน โต๊ะ เก้าอี้ อาวุธปืนหลวง และอุปกรณ์การทำงาน  ได้บ้างไม่ได้บ้าง

 

แต่ที่ผม <เน้นมาก> คือ <ระเบียบวินัย> ของตำรวจ

 

<ทุกวัน> จะมีการเข้าแถวเคารพธงชาติเช้า เวลา 08.00 น.  จากนั้นสวดมนต์ไหว้พระ

 

ตรวจเครื่องแบบการแต่งกาย  หนวด เครา จอน เล็บ รองเท้าขัดมัน ไม่มีกลิ่นสุรา

 

 

เข้าแถวเคารพธงชาติเย็น เวลา 18.00 น.

 

มีการฝึกประจำสัปดาห์ เรียกขวัญกำลังใจตำรวจกลับคืนมา

 

สร้างความเชื่อมั่นศรัทธา ให้แก่ประชาชนในพื้นที่

 

ได้ผลครับ กำนันหย่ำมาบอกผมว่า

 

<เห็นความตั้งใจจริงของสารวัตร ผมไม่เอาค่าเช่า ให้อยู่ฟรีครับ>

 

อาปาสวง เกียรติอาภาเดช หรือที่ชาวบ้านรู้จักกันในนาม<เสี่ยจวง> เจ้าของโรงสีเกียรติอาภาเดช บอกผมว่า

 

<ให้ตำรวจมาเอาข้าวสาร จับปลานิลในบ่อของโรงสีไปกินได้นะ>

 

 

ตำรวจช่วยกันทำ เชื่อม ผูก เหล็กเส้น เพื่อทำห้องควบคุมเล็ก ๆ ที่ชั้นล่างอาคาร

 

มีคนมาบริจาคโต๊ะ เก้าอี้ และอุปกรณ์การทำงานให้

 

ผมจัดวางระบบการทำงาน ใหม่ทั้งหมด ตามแบบแผนของโรงพัก ที่จะต้องมี เช่น

 

การรับแจ้งความร้องทุกข์

การรับแจ้งความเป็นหลักฐาน

สิบตำรวจเวร

ยาม

เสมียนประจำวัน

เสมียนคดี

งานการเงิน

และงานธุรการต่าง ๆ

 

กำหนดตัวบุคคลแต่ละหน้าที่

ทั้งงานสอบสวน

งานสืบสวน

งานป้องกันปราบปราม

งานจราจร

งานอำนวยการ

ฯ ล ฯ

 

เริ่มต้นงานแบบนับหนึ่งกันทุกงาน ทุกคน

 

 

ผมสอนการทำงาน ทุกงานทุกหน้าที่ของตำรวจโรงพัก แบบเอาประสบการณ์ทำงาน เอาตัวระเบียบ เอาตำรา มากางว่ากันเลย

 

ดังที่ผมเกริ่นมาแต่ต้น ผมเคยเป็น รอง สว. มาทุกสายงาน รวม 11 ปี มันคงไม่ใช่ความบังเอิญแน่ ๆ

 

ผมเน้นหนักเป็นพิเศษคือ เรื่องการบริการ และการสร้างความเข้าใจ ให้กับชาวบ้านผู้มาติดต่อ

 

ทุกวันหลังจากประชุมชี้แจงภารกิจ พอตรวจงานช่วงเช้าเสร็จ ผมจะเดินออกจากโรงพัก ไปพูดคุยกับชาวบ้านตามห้องแถว

 

พบคนเฒ่าคนแก่ รีบยกมือไหว้ สอบถามความเป็นอยู่ ด้วยความรู้สึกห่วงใยแบบลูกหลาน

 

พบเด็กเล็กเด็กน้อยที่อยู่กับพ่อแม่ ก็ลูบหัวบ้าง ขออุ้มบ้าง และพูดอวยพร

 

หลายคนขอถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ที่อุ้มลูกหลานเขา

 

มีอยู่รายหนึ่งเป็นเด็กหญิงอายุขวบเศษ ร้องไห้เก่งมาก ร้องเสียงดัง ร้องไม่หยุด ผมเลยบอกว่า

 

<ร้องเก่งยังงี้ เรียกชื่อว่า <พุ่มพวง>ดีกว่า>

 

หลายเดือนต่อมา ดร.อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ อดีต สส.บุรีรัมย์ ซึ่งเป็นอดีต รมต.ฉายาว่าด็อกเตอร์แมลง กับนายพยนต์ พิเรนธร ผวจ.บุรีรัมย์ และคณะ มาเยี่ยมชมโรงพักชั่วคราวแบบไม่บอกล่วงหน้า

 

 

ดร.อนุวรรตน์ ได้พูดคุยซักถามผมหลายเรื่อง แล้วพูดคุยกับชาวบ้านที่มาติดต่องานกับตำรวจ จากนั้นหันหน้ามาทางผม แล้วพูดว่า

 

<ถ้าสารวัตรลงสมัครรับเลือกตั้ง สส. แข่งกับผม ในเขตห้วยราชผมคงไม่ได้คะแนนเลย>

 

นายพยนต์ พูดเสริมอีกว่า <ผมชอบสารวัตรตั้งแต่คดีฉ้อโกงประชาชนแล้ว ตั้งใจว่า จะเสนอให้เป็น <ข้าราชการพลเรือนดีเด่น> น่าภูมิใจนะ>

 

เมื่อคณะของท่านทั้งสองกลับไป  สิ่งที่หลงเหลือไว้คือ ลายลักษณ์อักษรในสมุดตรวจเยี่ยม ด้วยข้อความระรื่นหู ที่เป็นกำลังใจ

 

ผมย้ายจาก สภ.กิ่งอ.ห้วยราช เมื่อปลายปี พ.ศ. 2534 ไปอยู่อีกหลายแห่ง ตามวิถีราชการ และได้ย้ายกลับมาเป็น ผกก.สภ.ละหานทราย จ.บุรีรัมย์ เมื่อปลายปี พ.ศ. 2545

 

วันหยุดราขการวันหนึ่ง ผมขับรถยนต์ส่วนตัวไปห้วยราช ถิ่นเก่า จอดรถหน้าห้องแถวสีฟ้าซีดที่เคยใช้เป็นที่ทำการโรงพักชั่วคราว

 

ผมเดินช้า ๆ ไปตามถนน มองซ้ายทีขวาที ไปตามบ้านช่องผู้คน

 

เจ๊เอ็ง เจ้าของร้านขายอาหารซึ่งเห็นผมกำลังเดินอยู่ ส่งเสียงตะโกนโหวกเหวกบอกเพื่อนบ้าน

 

<สารวัตรไอยศูรย์มา สารวัตรไอยศูรย์มา>

 

จากนั้น คนเฒ่าคนแก่ คนหนุ่มคนสาว รวมทั้งเด็กเล็กเด็กน้อย พากันออกมายืนหน้าบ้านมองดูผมกันใหญ่

 

ยังจำกันได้หลายคน บางคนยิ้มให้ บางคนยกมือไหว้

 

ผมยิ้มและยกมือไหว้ตอบ ทักทายไปตลอดทาง

 

 

เสียงเจ๊เอ็ง ตะโกนดัง ๆ อีกครั้งว่า

 

<พุ่มพวงอยู่ไหน ?

พุ่มพวงอยู่ไหน ?

ไปบอกพุ่มพวงว่า

ลุงสารวัตรไอยศูรย์มา>

 

เจ๊เอ็งหันหน้ามาทางผม และพูดต่ออีกว่า

 

<สารวัตรจำพุ่มพวงคนที่ร้องไห้เก่ง ๆ แล้วสารวัตรตั้งชื่อให้ได้มั้ย ?

 

ชาวบ้านยังเรียกชื่อนี้มาตลอดเลย>

 

ผมยิ้มยกมือไหว้สวัสดีทักทายเจ๊เอ็ง และพูดว่า

 

<จำได้ครับ ดีใจครับที่ยังเรียกกันอยู่ คงโตเป็นสาวน้อยแล้วสินะ พุ่มพวง>

 

ผมพูดไปก็ยิ้มไป ด้วยความปิติปลาบปลื้ม

 

แต่ที่ชื่นใจที่สุดก็คือ

 

<แม้กาลเวลาจะผ่านไปนานนับสิบปี แม้ยศตำแหน่งผมจะสูงขึ้น ผมก็ยังคงเป็นสารวัตรฃ ของพี่น้องชาวห้วยราชอยู่เสมอ>

 

เป็นความทรงจำที่สวยงามของผม อดีต <ห้วยราช 1> ครับ

 

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท