<ซูฉิน ยอดนักการทูต>

อ่านเรื่องเก่า ๆ แล้วเอามาเล่าต่อเพราะเห็นว่ามีข้อคิดหลายอย่าง

หนึ่งในตำนานสามก๊ก ได้กล่าวถึง<ซูฉิน>ไว้ว่า

แคว้นฉินทำสงครามกับแคว้นเยี่ยน แต่แคว้นฉินเข้มแข็งกว่า จึงเป็นฝ่ายชนะ และยึดครองเมืองแคว้นเยี่ยนไว้ได้ถึงสิบเมือง

อ๋องแคว้นเยี่ยนเสียใจมาก เมื่อใช้กำลังสู้ไม่ได้ ก็จำต้องใช้กลยุทธทางการทูต

ขณะนั้น<ซูฉิน>เป็นนักการทูตที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งแคว้นเยี่ยน และขจรขจายไปถึงแว่นแคว้นต่าง ๆ

ซูฉินได้รับบัญชาจากอ๋องแคว้นเยี่ยน ให้ไปเจรจาเพื่อขอเมืองทั้งสิบเมืองคืนจากอ๋องแคว้นฉิน

ผลการเจรจาปรากฎว่า ซูฉินสามารถเจรจาจนได้เมืองคืนทั้งหมดสิบเมือง โดยไม่ต้องสู้รบเสียเลือดเนื้อ

อ๋องแคว้นเยี่ยนดีใจยิ่งนัก จึงปูนบำเหน็จให้ซูฉิน

ชาวบ้านชาวเมืองแคว้นเยี่ยน ต่างก็ยกย่องสรรเสริญซูฉินว่า เป็นยอดนักการทูตที่ชาญฉลาดเก่งกาจที่สุดในรอบหลายร้อยปี สามารถกู้บ้านกู้เมืองได้โดยใช้การเจรจาด้วยปัญญา

เมื่อเสียงสรรเสริญเยินยอเริ่มจางหาย เสียงนินทาว่าร้ายก็เริ่มตามมา

เป็นเสียงที่มาจากเหล่าขุนนาง และ แม่ทัพ นายกอง ผู้สูญเสียความนิยม ได้รวมหัวกันเพ็ดทูลอ๋องแคว้นเยี่ยนว่า

<ซูฉินผู้นี้ช่างร้ายกาจนัก สามารถใช้ลิ้นลมเจรจาความกับข้าศึกจนได้เมืองคืนมาตั้งสิบเมือง คนผู้นี้ย่อมเป็นกบถได้ทุกเมื่อเพียงแค่ใช้ลิ้นเจรจาเกลี้ยกล่อมผู้คน>

อ๋องแคว้นเยี่ยนได้ฟัง ก็หัวเราะและพูดว่า

<เป็นไปไม่ได้>

แต่เมื่อได้ฟังบ่อย ๆ เข้า ดังบทกวีเปรียบเปรยที่ว่า

<ถึงเสาหินแปดศอกตอกเป็นหลัก ทุกวันผลักบ่อยเข้าเสายังไหว>

อ๋องแคว้นเยี่ยนเริ่มลังเล ในที่สุดก็เรียกซูฉินมาพบและพูดด้วยอำนาจว่า

<เจ้านี่ช่างร้ายกาจนัก ใช้เพียงลิ้นลมก็สามารถตีบ้านตีเมืองได้ คนอย่างเจ้าอาจเป็นกบถได้ทุกเมื่อ เราจำต้องถอดยศปลดตำแหน่ง ยึดทรัพย์และเนรเทศให้เจ้าไปอยู่หัวเมืองเสีย>

ซูฉินน้อมรับบัญชาอ๋องแห่งแคว้นเยี่ยน ด้วยความสงบ แต่ขอเล่าเรื่องคนข้างบ้านให้อ๋องฟังก่อน

เมื่ออ๋องอนุญาต ซูฉินจึงเล่าว่า

<ที่ข้างบ้านข้าพเจ้า มีข้าราชการหนุ่มคนหนึ่งมีเมียสาวแสนสวย

วันหนึ่ง ข้าราชการหนุ่มคนนี้ต้องไปราชการงานเมืองหลายวัน จึงได้จัดเตรียมอาหาร ของใช้ที่จำเป็นไว้ให้กับเมียของตน และได้กำชับให้อยู่แต่ในบ้าน

เมียรับปากรับคำอย่างดี แต่เมื่อข้าราชการหนุ่มเดินทางออกจากบ้านไป เมียสาวแสนสวยก็นัดแนะชายชู้ให้มาพบในบ้านและเสพสมกัน

ผ่านไปหลายวัน ใกล้ถึงวันที่ข้าราชการหนุ่มจะกลับบ้าน ชายชู้เริ่มวิตกกังวลว่าจะถูกจับได้ และคงถูกฆ่าตายแน่นอน

แต่สาวแสนสวยกลับบอกว่า

<อย่ากลัวไปเลย เมื่อเขากลับมา เขาย่อมเหนื่อย หิวและกระหาย เราจะเอายาพิษใส่ในสุราให้เขาดื่ม เขาก็จะถึงแก่ความตาย เราจะได้ครองรัก และครอบครองสมบัติเขาต่อไป>

และแล้ว เมื่อข้าราชการหนุ่มกลับมาถึงบ้าน เมียสาวแสนสวยก็ให้สาวใช้ยกเหล้าผสมยาพิษไปให้ข้าราชหนุ่มดื่มเพื่อดับกระหาย

แต่สาวใช้เป็นคนมีสติปัญญา เกรงว่า ถ้าข้าราชการหนุ่มดื่มสุราผสมยาพิษแล้วถึงแก่ความตาย ตนเองก็จะมีความผิดด้วย

แต่ถ้าไม่ทำตามคำสั่งนายผู้หญิงก็จะถูกไล่ออกจากบ้าน ไม่มีที่อยู่ที่กิน จะทำอย่างไรดี

สาวใช้จึงแกล้งเดินช้า ๆ และสะดุดขาตนเองล้มลง แก้วแตก สุราหกกระจาย

ข้าราชการหนุ่มโกรธมาก ด้วยความหิวกระหายจึงเฆี่ยนตีสาวใช้ไปหลายครั้ง

สาวใช้ถูกเฆี่ยนตี เจ็บปวดจนแทบสลบไสล น้ำตาไหลพราก ไม่สามารถปริปากพูดความจริง ได้แต่รำพึงรำพันขึ้นมาว่า

<นี่หรือคือผลตอบแทนของการปกป้องนายผู้หญิง ไม่ให้เป็นผู้ร้ายฆ่าคนตาย

นี่หรือคือผลตอบแทนของการปกป้องนายผู้ชาย ไม่ให้ถูกฆ่าตายจากการถูกวางยาพิษ

นี่หรือคือผลตอบแทนของการทำความดี กลับถูกลงโทษ แทนที่จะได้รับรางวัล>

พอเล่าเรื่องถึงตรงนี้ ซูฉินหยุดเล่าเรื่องต่อ และพูดว่า

<ข้าพเจ้าขอทูลลา>

อ๋องแคว้นเยี่ยนฟังซูฉินพูดและคิดตามด้วยความตั้งใจ ได้สติ จึงพูดขึ้นว่า

<ช้าก่อน ซูฉิน>

เหตุการณ์ต่อจากนี้ ขอให้ท่านคาดเดาเอาเองว่า

ซูฉินจะอยู่รับใช้นายโง่ ๆ คนเดิม หรือจะไปหานายคนใหม่ที่ไม่โง่

ขอให้คิด ก่อนอ่านหมายเหตุ ว่าคิดเหมือนหรือต่างจากซูฉิน

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท

<หมายเหตุ>

ซูฉินเป็นทั้งนักการทูตและนักยุทธศาสตร์ รับใช้นายหลายคนและหลายรัฐ เจตนาล้ำลึกคือต้องการผนึกกำลังแคว้นต่าง ๆ เพื่อสู้กับแคว้นฉิน

ขอบคุณภาพ : เจ้าของภาพทุกท่าน