<ศาลจังหวัดเดชอุดม>

เมื่อปี พ.ศ. 2547 ผมดำรงตำแหน่งเป็น ผกก.สภ.เดชอุดม อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี

ร.ต.อ.มนตรี จิตวิวัฒน์ อดีตรองสวส.สน.พญาไท เป็นหัวหน้าศาลจังหวัดเดชอุดม

ทั้งศาลจังหวัดเดชอุดม และอัยการจังหวัดเดชอุดม ขอใช้สถานที่ อาคารกองกำกับการเขตของตำรวจแต่เดิมซึ่งอยู่ในพื้นที่ของ สภ.เดชอุดม เพื่อเป็นที่ทำการ

วันหนึ่ง หัวหน้าศาลจังหวัดเดชอุดม บอกกับผมว่า

<พี่ไอยศูรย์ ที่ดินริมถนนถัดไป เป็นที่ ศปก. และ ศปก. ได้ยกที่ดินให้ศาลเพื่อใช้ประโยชน์สร้างที่ทำการศาล รวมทั้งบ้านพัก

แต่มีปัญหาคือ ชาวบ้านที่อยู่อาศัยมาแต่ก่อนไม่ยอมออกไป นายอำเภอเคยมาช่วยเจรจา ก็ถูกชาวบ้านพากันเอาพร้าเอาจอบไล่ตี

ผมขอฝากพี่ด้วย ผมจะย้ายไปดำรงตำแหน่งที่อื่น คนมาใหม่เป็นผู้หญิง ชื่อท่านจันทนา ตันไชย พี่ช่วยประสานงานด้วยครับ>

ผมฟังแล้วตอบไปว่า

<ได้ครับ ผมจะช่วยเต็มที่เท่าที่ทำได้ครับ>

เมื่อหัวหน้าศาลจังหวัดเดชอุดมคนใหม่ มารับตำแหน่ง ผมได้พูดคุยเรื่องที่หัวหน้าศาลคนเก่าฝากไว้

ผมบอกว่า

<ผมตรวจสอบพื้นที่แล้ว มี 5 ครอบครัวที่อาศัยอยู่ และเสนอว่า ต้องลงไปพูดคุยสร้างความเข้าใจว่า ศปก. ยกที่ให้ศาลแล้ว แต่ก็เห็นใจชาวบ้านที่อยู่กันมานาน ควรรับฟังว่าเขาคิดอะไรและต้องการอะไร>

หัวหน้าศาลเห็นชอบด้วย

ต่อมา ผมกับหัวหน้าศาลสองคน ได้ลงไปพบปะ และพูดคุยกับชาวบ้าน สร้างความเข้าใจด้วยมิตรไมตรีหลายรอบ จนได้ข้อสรุปสุดท้ายว่า ชาวบ้านยอมออกจากพื้นที่ แต่ขอเงินชดเชยบ้าง รวมทั้ง 5 ครอบครัวก็ประมาณเกือบหนึ่งล้านบาท

หัวหน้าศาล ต้องไปรับตำแหน่งที่อื่น นายนิกร ทัสโร ดำรงตำแหน่งหัวหน้าศาลจังหวัดแทนและสานงานเรื่องที่ ศปก. ต่อ

หัวหน้าศาลคนใหม่ บอกผมว่า

<ที่หลวง จะใช้เงินหลวงไปชดเชยไม่ได้ และศาลก็ไม่มีเจตนาที่จะฟ้องร้องประชาชน จะทำยังไงดี>

ผมเสนอให้ตั้งกองผ้าป่าหาเงินช่วยศาล โดยผมจะประสานงานกับนายอำเภอเดชอุดม และนายจักรพันธ์ุ แสงสว่างนายกเทศมนตรีเทศบาลเดชอุดม

หัวหน้าศาลเห็นชอบด้วย

ผมเป็นคนประเภท เมื่อมีงาน ทำทันที ทำให้ดีที่สุด หยุดเมื่อสงสัย เข้าใจแล้วทำต่อ

ผมได้ติดต่อประสานกับนายอำเภอเดชอุดม และนายจักรพันธุ์นายกเทศมนตรี ตั้งกองผ้าป่าขึ้นที่ห้องประชุม อ.เดชอุดม โดยขอให้ปลัดอำเภอที่ดูแลงานท้องถิ่นช่วยประสานงานกับนายก อบต. ทั้ง 16 ตำบลของ อ.เดชอุดม

ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง ผมอยู่กับนายจักรพันธุ์ ส่วนนายอำเภอ มีภารกิจด่วน ไป กทม. ไม่มีนายก อบต. หรือบุคคลใดมาบริจาคเงินเลย จนผมเอะใจ

ผมติดต่อกับปลัดอำเภอที่ดูแลท้องถิ่น ขอให้มาพบ และสอบถามว่า ได้ประสานกับนายก อบต. ทั้ง 16 ตำบลแล้วหรือไม่

ปลัดอำเภอทำท่าอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จนผมต้องพูดว่า

<ผมรู้มาว่า ปลัดเป็นคนพื้นที่ อ.เดชอุดม ส่วนผมไม่ใช่คนเดชอุดมเหมือนปลัด แต่ข้าราชการเมื่อไปรับราชการที่ใดก็เป็นคนของที่นั่น ปัจจุบัน ผมจึงเป็นคนเดชอุดม

ความเจริญจะเข้ามาสู่บ้านตัวเอง คือศาลจังหวัด เดี๋ยวอัยการจังหวัดก็ตามมา ไม่อยากได้หรือ

ผมรู้ว่ามีนักการเมืองกดดัน จะให้ไปสร้างในที่ดินของเขา

แต่ศาลพิจารณาแล้ว ที่ดินที่ ศปก. ยกให้นี้ พื้นที่สวยกว่า  ติดถนน ไม่ต้องถม ไม่ต้องจ่ายเงินซื้อ และใกล้ตัวจังหวัดมากกว่า

ปลัดลองคิดดูนะว่า จะทำเพื่อบ้านเมืองของตัวเอง หรือเพื่อบุคคลอื่น>

ปลัดอำเภอฟังผมพูดเสร็จ สีหน้าท่าทางฉายแววเด็ดเดี่ยวพูดเสียงดังชัดเจนว่า

<ผมจะโทรศัพท์หานายก อบต. แล้วท่านพูดเองนะครับ>

ผมตอบว่า

<ได้ ขอบคุณนะครับ คนเดชอุดมจะจดจำชื่อปลัดไปอีกนานครับ>

ปลัดอำเภอ โทรศัพท์ติดต่อกับนายก อบต. แต่ละคน แล้วให้ผมพูดอธิบาย

ผมก็พูดคล้ายกับที่พูดกับปลัด และเชิญให้ นายก อบต. พาคนมีน้ำใจมาบริจาคด้วย

นายก อบต. กับผู้มีน้ำใจ ทยอยพากันมาบริจาคเงินตลอดช่วงบ่ายวันนั้น ได้เงินสด 860,000 บาท

นายจักรพันธุ์ นายกเทศมนตรี บริจาคเพิ่ม 100,000 บาท  สว.นิทรา เทียมสุวรรณ บริจาคเพิ่ม 50,000 บาท และ สจ.อรนุช จินตเวช บริจาคเพิ่ม 50,000 บาท

รวมเป็นเงิน 1,060,000.00 บาท (หนึ่งล้านหกหมื่นบาทถ้วน)

ผมกับนายจักรพันธุ์ ไปพบหัวหน้าศาลจังหวัดเดชอุดม และพากันไปเปิดบัญชีธนาคาร ในนามศาลจังหวัดเดชอุดม โดยหัวหน้าศาลจังหวัดเดชอุดม เป็นผู้มีอำนาจเบิกจ่าย

ชาวบ้านทั้ง 5 ครอบครัว ได้รับเงินชดเชย และย้ายออกจากที่ดิน ศปก. ไปแต่โดยดี

มีเงินเหลืออยู่บ้าง ผมจึงเสนอให้ทำรั้วลวดหนามล้อมรอบบริเวณพื้นที่เอาไว้

ต่อมา ได้มีการก่อสร้างอาคารที่ทำการศาลจังหวัดเดชอุดม อาคารที่ทำการอัยการจังหวัดเดชอุดม สวยเด่นเป็นสง่าอยู่ริมถนนสายเดชอุดม – วารินชำราบ ใช้ประโยชน์มาจนถึงปัจจุบัน

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท