<ผมกับเพื่อน>

ผมรับราชการเป็นตำรวจ ได้ช่วยคนลำบากยากจน ช่วยคนเดือดร้อน ช่วยคนถูกข่มเหงรังแก ช่วยให้ความเป็นธรรมทุกคน ไม่เลือก ยาก ดี มี จน

เพื่อนผมกลางวันทำงานบริษัท กลางคืนทำงานพิเศษ หาเงิน เก็บเงิน ดื่มบ้าง สูบบ้าง ไม่เล่นการพนัน

ผมฐานะดีขึ้น เงินเดือนเพิ่มทุกปี ประหยัดกิน ประหยัดใช้ มีสังคมบ้าง

เพื่อนผมฐานะดีขึ้นมาก เลิกทำงานบริษัท เป็นเจ้าของกิจการของตัวเอง ใคร ๆ ก็เรียกว่า เสี่ย แต่ยังคงทำงานหนักเหมือนเดิมเพราะกลัวกลับไปจน

ผมใช้เวลาว่าง ออกกำลังกาย พบปะสังสรรค์ เป็นวิทยากรพิเศษ เขียนหนังสือ เขียนบทกวี มีความสุขตามอัตภาพ

เพื่อนผม ไม่ได้เจอกันบ่อยนัก รู้ข่าวว่า กินดีอยู่ดี แต่เข้า-ออกโรงพยาบาลประจำ เพราะโหมงานหนัก พักผ่อนน้อย

โชคดีนะเพื่อน ถึงแม้จะเจ็บตัวเพราะป่วยไข้ อย่างน้อย ก็ทำได้ดังตั้งใจ คือหายจน

อยากขอให้ฉุกคิดสักนิดหนึ่ง ณ ปัจจุบัน ระหว่างเงินกับสุขภาพ เพื่อนจะเลือกเอาอะไร

เพื่อนรวยแล้ว พอสมควรแก่ฐานะแล้ว ไม่ต้องทุ่มเทหาเงินแล้ว

ผมเลือกให้ก็แล้วกัน เอาสุขภาพนะเพื่อน

ทุกวันนี้ ผมร่างกายยังแข็งแรง เช้ามาดูไลน์ บ่ายไปดื่มกาแฟ พูดคุยผู้คน เย็นไปเดินออกกำลังกาย ค่ำถ้าไม่มีสังสรรค์ก็ดูข่าว ดึกนอน

มีเงินบำนาญใช้ทุกเดือน ยังเป็นลูกที่หลวงเลี้ยงอยู่

ผมภาคภูมิใจ ผมไม่ละอายใจ ที่หลวงเลี้ยง

เพราะตลอดชีวิตที่รับราชการ ทุกตำแหน่ง ทุกหน้าที่ ผมทำงานให้หลวงอย่างทุ่มเท อย่างเต็มสติกำลัง เต็มความสามารถจนวินาทีสุดท้ายที่รับราชการ

ปัจจุบันก็ยังตอบแทนหลวง เขียนแนวทางการทำงาน แนวทางการแก้ปัญหา แนวทางการช่วยเหลือสังคม แนวทางการช่วยเหลือบุคคล ในสถานการณ์ต่าง ๆ ในช่วงขณะที่รับราชการ ออกเผยแพร่

ถ้าพอมีประโยชน์บ้าง ขออุทิศให้

องค์กรตำรวจ ตั้งแต่ยุค ตร. ถึงยุค สตช. ที่ผมอยู่มาทั้งสองยุค

รร.นรต. ผบ.กอง ผบ.มว. ผู้ช่วย ผบ.มว.  ทุกกองร้อย ที่หล่อหลอมผมขึ้นมา

พี่ ๆ ทุกท่าน ที่ฝึกงานให้ผม สอนงานให้ผม เพื่อให้เป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ เป็นสุภาพบุรุษชุดกากีที่แท้จริง

ที่ลืมไม่ได้ คือเพื่อนร่วมงาน และลูกน้องทุกคน ที่เคยร่วมงานกันมา

ผมพูดเสมอว่า

<จบจากที่ไหนไม่สำคัญ สถาบันของพวกเรา มีสถาบันเดียวเท่านั้น คือสถาบันตำรวจ>

ทั้งหมด <ตรงหน้า วันทยาหัตถ์>

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท