<แม่ทัพตัวปลอม>

ประมาณบ่ายสองโมงเศษ วันอาทิตย์ที่ 7 ก.ย. 2556 ผมอยู่ในงานฌาปนกิจคุณแม่ของเพื่อนคนหนึ่งที่วัด ในเขต อ. ขามสะแกแสง จ.นครราชสีมา

นายพรศักดิ์ เจียรณัย ผวจ. ชัยภูมิ ได้โทรศัพท์มาหาผม

<ท่านรองฯ อยู่ที่ไหนตอนนี้>

ผมตอบ ผวจ. ไปว่า <อยู่ในงานฌาปนกิจคุณแม่ของเพื่อนที่ขามสะแกแสงครับ>

ผวจ. พูดว่า <ผมนำกำลังจะไปจับไม้รายใหญ่ในวัดที่ อ.เทพสถิต ตอนนี้รอแม่ทัพอยู่>

ผมถามกลับไปว่า <เรื่องนี้ใหญ่ขนาดถึงแม่ทัพเลยหรือครับ>

ผวจ. ตอบทันที <คุณน่ะแหล่ะ คือแม่ทัพของผม>

ผมสะดุ้งเล็กน้อย รีบถาม <ขอทราบพิกัดท่าน ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ>

จากนั้นผมบอกขออภัยเพื่อนที่ไม่ได้อยู่ร่วมงานต่อได้ และรีบบึ่งรถไปยังที่หมายทันที

ในระหว่างทาง ผมคิดทบทวนระเบียบ ข้อบังคับ กฎหมาย ที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน

จากนั้นได้โทรศัพท์ไปหา พ.ต.อ.ไกรสมุทร ทาโบราณ ผกก.งานสอบสวน ภ.จว.ชัยภูมิ

อธิบายโจทก์ที่จะทำและขอให้ศึกษา ระเบียบ ข้อบังคับ กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

ไม่เกินสิบนาที พ.ต.อ.ไกรสมุทร ได้โทรศัพท์กลับมาอธิบาย ซึ่งตรงกับความคิดผมเกือบทั้งหมด

ผมไม่ใช่คนอวดเก่ง อวดรู้ อวดฉลาด จนไม่กล้าปรึกษาคนอื่น โดยเฉพาะลูกน้องที่มีความรู้ความสามารถ ผมจึงมีความมั่นใจในการทำงานทุกภารกิจ

เมื่อไปถึงที่หมาย ผมได้พบ ผวจ. เจ้าหน้าที่ป่าไม้ฝ่ายปกครอง และตำรวจ รวมแล้วหลายสิบนาย

ผวจ. เข้ามากอดผมและพูดว่า <ดีใจที่คุณมา>

ผมขออนุญาต ผวจ. ซักถามข้อมูล ซักซ้อมระเบียบปฏิบัติ ข้อบังคับ และกฎหมาย ที่เกี่ยวข้องของแต่ละหน่วย เช่น วัดเป็นที่สาธารณะ ไม่ต้องใช้หมายค้น เว้นแต่ในห้องเช่นกุฏิหรือห้องที่ปิดมิดชิด

ถ้าพบไม้ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ต้องเป็นคนพิสูจน์ว่าครอบครองถูกต้องหรือไม่ ถ้ายึดไม้ต้องเก็บรักษาไว้ ณ ที่ทำการป่าไม้

การสอบสวนต้องสอบสวนร่วมกัน ระหว่างตำรวจและฝ่ายปกครอง เป็นต้น

ซักซ้อมเสร็จ ผวจ. กอดผมอีกครั้ง พร้อมกับชมไม่หยุด

มีชาวบ้านนั่งขวางทางเข้าวัด ผมเจรจาสร้างความเข้าใจ จนเปิดทางโดยดี

การปฏิบัติการครั้งนี้เป็นไปด้วยความสงบเรียบร้อย

เจ้าอาวาสและพระผู้ใหญ่ของวัด นำตรวจด้วยตัวเอง ยึด อายัด ไม้ซุงท่อน ไม้แผ่น ไม้แปรรูป เป็นของกลางจำนวนมาก

มีสื่อมวลชนทุกแขนง มาทำข่าว

ภารกิจแม่ทัพตัวปลอม  เสร็จสิ้นลง

<แม่ทัพตัวจริง>

คืนวันหนึ่ง เดือนหนึ่ง ในปี พ.ศ.2562 ณ สถานที่แห่งหนึ่งในเมืองนครราชสีมา

ผมเดินผ่านโต๊ะที่มีคนนั่งอยู่หลายคน ชายที่นั่งหัวโต๊ะทักผมว่า <สวัสดีครับพี่ไอยศูรย์>

ผมยกมือรับไหว้สวัสดีตอบ มองหน้าและพูดว่า <พี่จำได้ น้องเป็นทหารอยู่ที่อุบลฯ กับพี่ใช่มั้ย>

ชายนั่งหัวโต๊ะตอบ <ใช่ครับพี่>

ผมถามต่อ <ดีใจจังที่ยังจำกันได้ ตอนนี้น้องอยู่ที่ไหนล่ะ>

คำตอบ <อยู่โคราชครับ>

ผมถามอีก <ตอนนี้ ตำแหน่งหน้าที่อะไรครับ>

นี่คือคำตอบ <ผมเป็นแม่ทัพครับ>

ผมพูดแสดงความยินดี และขอชื่นชมในการวางตนของท่านแม่ทัพตัวจริงมาก

<รวงข้าวที่งดงามและสุกงอม ย่อมค้อมตัวลงต่ำ ผู้ยิ่งใหญ่ที่ให้เกียรติคนอื่น ก็เหมือนไปยืนอยู่กลางใจเขาเหล่านั้น รวงข้าวเปี่ยมด้วยคุณค่าฉันใด ผู้ยิ่งใหญ่ย่อมเปี่ยมด้วยความเป็นยอดคนฉันนั้น>

อี๊ด คือชื่อเล่นของแม่ทัพตัวจริง

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท