ภารกิจใหม่คนกรุง 

“เอาชีวิตรอดจากพระราม 2”!

15 ก.พ. – 15 มิ.ย. 2569 ถนนสายสำคัญของประเทศต้องปิดยาว 4 เดือนเต็ม ตลอด 24 ชั่วโมง 

ถนนพระราม 2 ไม่ใช่ถนนธรรมดา แต่คือเส้นเลือดหลักเชื่อมกรุงเทพฯ กับสมุทรสาคร สมุทรสงคราม และภาคใต้ เป็นเส้นทางโลจิสติกส์ เส้นทางไปทำงานและไปเรียนหนังสือของคนจำนวนมาก อีกทั้ง สองข้างทางเป็นพื้นที่เศรษฐกิจและที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่

เมื่อถนนเส้นนี้สะดุด ย่อมส่งผลกระทบจาก “รถติด” เป็นวงกว้าง!

1. ทำไมต้องปิดยาว?

การปิดครั้งนี้เกิดจากการก่อสร้างของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย (กทพ.) นั่นคือโครงการทางด่วนสายพระราม 3-ดาวคะนอง-วงแหวนตะวันตก ซึ่งต้องติดตั้งชิ้นส่วนสะพานเหนือถนนพระราม 2 

มีการปิดช่องทางหลัก 2 ช่องจราจร ขาเข้าและขาออก (สามารถใช้ช่องทางหลักได้ 1 ช่องจราจร) ช่วงทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน เพื่อให้สามารถติดตั้งชิ้นส่วนสะพานได้อย่างปลอดภัย

เป้าหมายของทางด่วนสายนี้คือ เพิ่มประสิทธิภาพการจราจรระยะยาว ลดคอขวดการเดินทางสู่ภาคใต้ เพิ่มศักยภาพโลจิสติกส์ของประเทศ และรองรับการเติบโตของเมืองฝั่งตะวันตกกรุงเทพฯ ทางด่วนสายนี้จะเชื่อมต่อกับมอเตอร์เวย์หมายเลข 82 (M82) ซึ่งเป็นโครงการของกรมทางหลวง บริเวณทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน

2. กทพ. มีเจตนาดี

การติดตั้งชิ้นส่วนสะพานเหนือผิวจราจร ต้องลดความเสี่ยงต่อผู้ใช้ถนน กทพ.ระบุว่าจะดำเนินมาตรการความปลอดภัยอย่างเข้มงวดกวดขัน พร้อมจัดเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวกตลอดการก่อสร้าง

เพราะงานลักษณะนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุ… เสี่ยงชีวิตทันที!

ผมเห็นด้วยที่ กทพ.ให้ความสำคัญต่อชีวิตและทรัพย์สินของผู้สัญจร ซึ่งที่ผ่านมาแทบไม่มีอุบัติเหตุจากการก่อสร้างโครงการของ กทพ. และเห็นใจผู้ที่ต้องสัญจรผ่านบริเวณนี้ รวมทั้งผู้ที่อยู่อาศัยและทำงานในพื้นที่นี้และบริเวณใกล้เคียงเป็นอย่างยิ่ง

นี่คือปัญหาระดับเมือง ไม่ใช่แค่ระดับถนน ประชาชนต้องปรับตัวเอง หลายคนต้องออกจากบ้านเร็วขึ้น 1-2 ชั่วโมง เปลี่ยนเส้นทาง และเปลี่ยนเวลานัดหมาย

การจราจรสะดุดส่งผลต่อเศรษฐกิจทันที เช่น ตลาดลูกค้าหาย ร้านค้าซบเซา การค้าชะลอตัว เมื่อปิดยาว 4 เดือน ผลกระทบทางเศรษฐกิจยิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้

3. บทเรียนที่คนไทยจำได้ “ไม่ลืม”

ถนนพระราม 2 เป็นพื้นที่ก่อสร้างขนาดใหญ่ต่อเนื่องมานานหลายปี และมีอุบัติเหตุจากงานก่อสร้างเกิดขึ้นหลายครั้ง มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก มีการปิดถนนมาเป็นระยะๆ สร้างความเดือดร้อนต่อผู้อยู่อาศัยและคนทำงานบริเวณถนนพระราม 2 อย่างมาก

เหตุเหล่านี้ทำให้การก่อสร้างส่วนที่ยังไม่แล้วเสร็จถูกเน้นเรื่องความปลอดภัยสูงสุด!

กล่าวง่ายๆ การปิดถนนครั้งนี้เป็นการลดความเสี่ยงไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำ นี่เป็นเหตุผลที่ประชาชนเข้าใจได้ เพราะไม่มีใครอยากเห็นโศกนาฏกรรมจากงานก่อสร้างอีกแล้ว ประชาชนยอมรับความจำเป็นได้ แต่ยอมรับ “ความไม่มีประสิทธิภาพ” ได้ยาก

4. อาจยังไม่จบ!

การปิดถนนครั้งนี้อาจช่วยให้การก่อสร้างที่เหลืออยู่ไม่มากสำเร็จอย่างปลอดภัยในอีกไม่นาน แต่การก่อสร้างบนถนนพระราม 2 ยังไม่สิ้นสุดเพียงแค่นี้ เพราะยังจะมีการขยายมอเตอร์เวย์หมายเลข 82 (M82) จากบ้านแพ้วไปจนถึงแยกวังมะนาว อ.ปากท่อ จ.ราชบุรี ระยะทาง 47.4 กม. ใช้เวลาก่อสร้าง 3 ปี ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้รถติดอย่างสาหัสสากรรจ์อีกหรือไม่

ถ้ามีการขยายการก่อสร้าง M82 รัฐต้องคิดว่าจะบริหารงานก่อสร้างอย่างไร? เพื่อไม่ให้ประชาชนต้องเผชิญความเสี่ยง หรือหาทาง “เอาชีวิตรอด” จากอุบัติเหตุเหมือนในอดีต

ในขณะเดียวกัน เราในฐานะประชาชนที่ต้องสัญจรบนถนนพระราม 2 ต้องช่วยกันคิดว่า จะทำอย่างไรให้ “มีชีวิตรอด” จากอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นจากการก่อสร้างบนถนนพระราม 2 ในอนาคต? 

5. สรุป

ไม่มีใครปฏิเสธการพัฒนา ประชาชนเข้าใจเรื่องโครงสร้างพื้นฐาน และเข้าใจเรื่องความปลอดภัย แต่การพัฒนาที่ดีต้องไม่ผลักภาระให้ประชาชนฝ่ายเดียว รัฐจะต้องบริหารงานก่อสร้างให้แล้วเสร็จตามกำหนด และมีผลกระทบต่อประชาชนน้อยที่สุด เพราะการพัฒนาไม่ใช่เพียงสร้างโครงสร้างพื้นฐานให้เสร็จ แต่จะต้องคำนึงถึงคุณภาพชีวิตของประชาชนควบคู่กันไปด้วย

คำถามทิ้งท้าย… วันนี้รถติดกี่ชั่วโมง ใครหนักสุด? คนที่อยู่แถวนี้ เดือดร้อนแค่ไหน? ร้านค้า/ธุรกิจแถวพระราม 2 เป็นยังไงบ้าง? ใครเดือดร้อนเหมือนกันบ้าง? มีใครต้องปรับเวลาเพราะเรื่องนี้ไหม? เรื่องนี้ควรมีทางออกที่ดีกว่านี้ไหม?

ใครที่อยู่บริเวณนี้ หรือใครที่ใช้ถนนพระราม 2 เป็นประจำ ช่วยตอบหน่อย

ดร.สามารถ ราชพลสิทธิ์
อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และอดีตรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์