มีคนติดต่อมาอยากอ่านเรื่องนี้ซ้ำอีกหลาย ๆ ครั้ง จัดให้ตามคำขอ

<อนาคตของชาติ>

เด็กนักเรียนตัวน้อย ๆ อายุน้อย ๆ ชั้นประถมต้น ๆ คนหนึ่ง

เป็นคนชอบพูดจาโกหกพกลมเป็นประจำ

ครูจะสอน จะสั่ง อย่างไร ก็ไม่เชื่อไม่ฟัง จนครูเอือมระอา

แทบจะต้องเรียกว่า โกหกทุกครั้ง เถียงทุกคำ

สุดท้ายครูก็ยื่นคำขาดว่า

<ถ้าเธอพูดจาโกหกอีก ครูจะลงโทษเธอ>

เด็กน้อย ก็ยังโกหกอีก

ครูเรียกเด็กน้อยคนนั้นมาพบ และพูดว่า

<เธอพูดจาโกหกซ้ำซาก จะกลายเป็นนิสัยที่ไม่ดี ติดตัวไปจนโต ครูจะต้องลงโทษ เพื่อให้เธอหลาบจำ จะได้ไม่พูดจาโกหกอีก>

เด็กน้อยจอมโกหกพูดว่า

<ครูครับ อย่าลงโทษผมเลย เพราะถ้าลงโทษแล้ว ครูจะต้องเสียใจภายหลัง แน่นอน>

ครูมองหน้าเด็ก แล้วพูดว่า <ทำไมครูจะต้องเสียใจ>

เด็กน้อยมองหน้าครูเช่นกันแล้วพูดตอบโต้ครูว่า

<เพราะถ้าครูลงโทษผมจนผมไม่กล้าโกหกอีก เด็กคนอื่น ๆ ก็จะไม่กล้าโกหกเช่นเดียวกันเพราะกลัวถูกครูลงโทษ แล้วอนาคตประเทศชาติจะเป็นอย่างไรครับ>

ครูยิ้มแล้วพูดว่า

<ประเทศชาติ ก็จะมีแต่คนดี คนที่พูดความจริง นะซี>

เด็กน้อยยิ้มเช่นเดียวกัน แล้วพูดเสียงดังฟังชัด ด้วยความมั่นอกมั่นใจว่า

<ครูคิดผิดแล้วครับ เมื่อเด็กอย่างพวกผม ซึ่งเป็นอนาคตของประเทศชาติ ไม่สามารถพูดโกหกได้ แล้วในอนาคตจะมี<นักการเมือง>ได้อย่างไร

ประเทศชาติก็จะไม่มี<รัฐบาล> มาบริหาร

ไม่มี<ฝ่ายค้าน>มาคานอำนาจ

จะไม่มี<สส.> ไม่มี<สว.>

ไม่มีแม้กระทั่งนักการเมืองท้องถิ่น<สจ. สท.>

ดังนั้นครูอย่าลงโทษผมเลย เพื่อเห็นแก่ประเทศชาติ อันเป็น<ที่ลัก>ยิ่งของทุกคนครับ>

ขอให้กำลังใจครู อย่าเพิ่งด่วนตาย รอดูมันเป็นรัฐมนตรีก่อน รอดูมันเป็นนายกรัฐมนตรีก่อน แล้วค่อยตาย

รับรองว่า ครูตายก่อนตายด้วย

เพราะ <ตายทั้งเป็น> เหมือนกันทุกคนทั้งประเทศ

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท