<ไอ้เล็กเหล่>

พ.ศ. 2524-2526 ผมมียศเป็น ร.ต.ท. ตำแหน่ง รอง สวส.สน.บางนา บก.น.ใต้ บช.น.

ช่วงหัวค่ำวันหนึ่ง ขณะเข้าเวรสอบสวนคดีอาญา เจ้าหน้าที่ตำรวจแต่งเตรื่องแบบนายหนึ่ง จำสังกัดไม่ได้ มาแจ้งความร้องทุกข์ว่า <ขณะที่ขี่รถจักรยานยนต์เพื่อกลับบ้านพักในซอยอุดมสุข โดยแต่งเครื่องแบบตำรวจ ได้ถูกชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ ใช้ท่อนไม้ฟาดลำตัวจนบาดเจ็บ รถจักรยานยนต์ล้มคว่ำ จากนั้นได้เข้ามาดึงเอาอาวุธปืนพกสั้นขนาด .357 ที่พกอยู่ข้างเอวไป จากนั้นก็เอารถจักรยานยนต์ที่ล้มอยู่ตั้งขึ้น ขี่หลบหนีเข้าไปในซอยอุดมสุขด้านใน>

ขณะที่กำลังบันทึกปากคำเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้เสียหาย ก็มีหญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่งมาที่ สน.บางนา และขอแจ้งความว่า <เมื่อสักครู่นี้ ขณะที่กำลังเดิน อยู่ริมถนน ในซอยอุดมสุข ถูกคนร้ายเป็นชาย รูปร่างสูงใหญ่ ตาเหล่ข้างหนึ่ง ขี่รถจักรยานยนต์มาใกล้ตัวแล้วใช้อาวุธปืนพกสั้น
จี้ชิงทรัพย์สินไปหลายรายการ>

ชุดสืบสวนที่มาร่วมฟังการสอบสวนพูดขึ้นมาว่า <นี่มันไอ้เล็กเหล่ คนเกเรในซอยอุดมสุขนี่>

ผมได้ยินดังนั้น ก็พูดขึ้นทันทีว่า <อุกอาจมาก มันกล้าตีตำรวจทั้งเครื่องแบบเพื่อแย่งปืนแย่งรถจักรยานยนต์ แล้วยังไปชิงทรัพย์ชาวบ้านต่ออีก ในเวลาใกล้ ๆ กัน เอาไว้ไม่ได้ จับตายแม่งเลย ผมรับทำคดีเอง>

สายสืบทั้งชุด รีบออกจากห้องสอบสวน จ.ส.ต.มนัส สายสืบรุ่นใหญ่หันมาพูดกับผมว่า <เชื่อมือผู้หมวดครับ>

ไอ้เล็กเหล่หายไปในความมืดมิดของราตรีนั้น

ผมออกหมายจับ ให้ชุดสืบสวนตรวจสอบประวัติ ตรวจค้นตามบ้านญาติพี่น้อง บ้านเพื่อนฝูงที่ไอ้เล็กเหล่รู้จักและวางสายไว้ทุกจุด ที่คิดว่าจะจับได้ ต้องจัดการมันให้ได้

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เกือบจะครบเดือน ก็ได้ข่าวจากสายคนหนึ่งว่า <ไอ้เล็กเหล่ ลอบกลับมาที่บ้านพักในซอยอุดมสุขช่วงกลางดึกคืนนี้>

ผมหูผึ่ง รีบแจ้งชุดสืบสวนตรวจสอบ ได้ความว่า บ้านไอ้เล็กเหล่ซึ่งเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว ปิดไฟมืดหมด ต่างจากบ้านหลังอื่น ๆ ในละแวกเดียวกัน
มองไม่เห็นการเคลื่อนไหว

ผมสั่งให้ชุดสืบสวนเฝ้าวางกำลังรอบบ้านไอ้เล็กเหล่ แล้วแจ้งชุดสายตรวจมาพบที่ สน. เพื่อวางแผน  ร.ต.ต.วิจิตร ด่านธำรงกูล รองสวป.ฯ เป็นหัวหน้าสายตรวจ

ดึกมากแล้ว ไม่สามารถติดต่อผู้บังคับบัญชาคนใดได้ จะไปขอหมายค้นก็คงไม่ทันการ

ผมนำกำลังสายตรวจไปสมทบกับชุดสืบสวน วางกำลังใหม่ล้อมบ้านเป็นมุมฉาก ป้องกันยิงใส่กันเอง กำลังบางส่วนให้เฝ้าจุดด้านนอก กันหลบหนี ผมอธิบายเพิ่มเติมว่า <การใช้อาวุธปืน ต้องฟังคำสั่งจากผม เว้นแต่เป็นการเผชิญหน้าและเป็นการป้องกันตัว ก็ให้ใช้อาวุธได้เลย เพราะไอ้เล็กเหล่มีอาวุธปืน หรือถ้าได้ยินเสียงปืนนัดแรกเมื่อไหร่ ยิงได้เลยไม่ต้องรอฟังคำสั่ง>

ฟ้าใกล้สว่าง ชาวบ้านเริ่มตื่นจากการพักผ่อน เสียงคนพูดจ้อกแจ้กจอแจ

ขืนช้าไปกว่านี้ คงไม่ได้การผมตัดสินใจถีบประตูบ้านไอ้เล็กเหล่เสียงดังโครม

ประตูบ้านเปิดอ้ากว้าง ไอ้เล็กเหล่ใส่กางเกงยีนส์ขายาว ไม่ใส่เสื้อ นอนอยู่กลางบ้าน มันทะลึ่งพรวดขึ้นยืน มือขวากำปืนดำมะเมื่อม มันกระโจนไปที่หน้าต่างบ้าน เปิดหน้าต่างก้าวขาจะข้ามออกไป แต่ยังหันหน้ามาทำท่าจะยิง

ผมหมอบลงกับพื้นตรงประตู ลั่นกระสุนนัดแรกทันที พร้อมกับตะโกนสั่ง <ยิงแม่งเลย>

เสียงกระสุนปืนของผม ของตำรวจชุดสืบสวน และของสายตรวจที่ตามเข้ามาในห้อง ดังหูดับตับแตก

ฝาบ้านพรุนไปหมด ทะลุไปถูกบ้านชาวบ้านก็มี เดชะบุญไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

ร่างไอ้เล็กเหล่ กองร่วงอยู่กับพื้นบ้าน ผมเข้าไปตรวจสอบเบื้องต้น มีกระสุนถูกตัวมัน 2 นัด หน้าท้องทะลุหลัง และฝังที่โหนกแก้ม

ผมให้ชุดสืบสวน กับชุดสายตรวจเฝ้าที่เกิดเหตุไว้ แล้วให้ตำรวจช่วยกันอุ้มไอ้เล็กเหล่ไปขึ้นรถสายตรวจเพื่อส่ง รพ.ตร.

ไอ้เล็กเหล่ยังไม่ตาย หายใจรวยริน

ตอนนั้น ชาวบ้านละแวกนั้น แตกตื่นกันใหญ่

ผมรีบโทรศัพท์รายงาน สวญ. สน.บางนา และผู้บังคับบัญชาตามลำดับชั้น และบอกด้วยว่าผมกำลังนำไอ้เล็กเหล่ ผู้ต้องหาไป รพ.ตร.

ด.ต.โกรพ ดิเรกศิลป์ พลขับมือเก๋า ให้ จ.ส.ต.ชาญชัย จีบภิญโญ ขับรถแทน

ด.ต.โกรพ มานั่งที่เก้าอี้ยาวกะบะหลัง ฝั่งตรงข้ามกับผม มือข้างหนึ่งกำผ้าเช็ดรถไว้แน่น ส่วนไอ้เล็กเหล่นอนกับพื้นรถเลือดไหลโทรม

ด.ต.โกรพ มองตาผม พูดว่า <หมวด เอายัง เอาเลยมั้ย>

ไอ้เล็กเหล่ พูดเบา ๆ ด้วยสัญชาตญานโจร <อย่าทำผมเลย ๆ>

ผมบอก ด.ต.โกรพ ว่า <ปล่อยไว้ยังงี้ ก่อนถึง รพ.ตร. ถ้าตายก็ตาย ถ้ารอดก็รอด>

พล.ต.ท.สุจินต์ อุทัยวัฒน์ อดีตครูบาอาจารย์ตำรวจ เคยสอนไว้ว่า ตำรวจอาชีพ ต้องมีครบทั้ง 5 บ. คือ บู๊ บุ๋น บุญ บาป บริการ

ถึง รพ.ตร. ไอ้เล็กเหล่ ยังไม่ตาย

ผมขาด บ. ตัวไหนไป

ยิ่งลงลึกรายละเอียดไป ก็ยิ่งเหมือนนวนิยาย

ที่ศาลอาญา ตอนผมขึ้นเบิกความชั้นศาลในฐานะพยานผู้สอบสวน ผมมองไปที่ไอ้เล็กเหล่

สังเกตุเห็นว่า ไอ้เล็กเหล่ก็มองหน้าผมอยู่ตลอดเวลา

พอผมสาบานตนเสร็จ จะเริ่มตอบคำถามอัยการโจทก์ ไอ้เล็กเหล่ได้ยกมือขึ้น

ผู้พิพากษาถามว่า <จำเลย ยกมือทำไม>

ไอ้เล็กเหล่ตอบว่า <ผมขอรับสารภาพทุกข้อกล่าวหาครับ>

ทุกคนในห้องพิจารณา พากันงงไปหมด

ผมก็งง แต่คิดว่า <ไอ้เล็กเหล่คงสำนึกที่ผมไว้ชีวิตมัน>

ผมเบิกความต่อไป

คำพิพากษาของศาล ไอ้เล็กเหล่ ติดคุก

ไอ้เล็กเหล่เอ๋ย ถ้าไม่ตายในคุก มีโอกาสออกมาสู่โลกภายนอก ขอให้กลับเนื้อกลับตัวกลับใจ เป็นคนดีกับเขาบ้างนะ

ด้วยเจตนาดี

พล.ต.ตไอยศูรย์ สิงหนาท