<บุญกุศลคนดูแลพ่อแม่>

ผมได้พูดคุยทางโทรศัพท์กับนายตำรวจรุ่นน้อง ที่เกษียณอายุราชการหลังผม 3-4 ปี

น้องบอกว่า ตั้งแต่เป็น ร.ต.ต. มีเงินเดือนแล้ว ไม่เคยส่งเงินดูแลพ่อแม่เลย

ต่อมาไปบวชพระ พระที่เป็นอาจารย์ทักว่า

<ทำงานแล้วส่งเงินให้พ่อแม่ใช้บ้างหรือเปล่า>

ตอบไปว่า

<ไม่ได้ส่งเลย เพราะส่วนตัวก็ยังไม่พอใช้>

พระอาจารย์บอกต่อว่า

<แบ่งส่งให้พ่อแม่ใช้บ้าง จะมากจะน้อยไม่เป็นไร แต่ต้องทำ สะสมบุญแห่งความกตัญญูกตเวทิตาเอาไว้ ชีวิตจะดีขึ้น>

เมื่อลาสิกขาบทแล้ว น้องกลับไปทำงานตามปกติ

เริ่มเจียดเงินส่งให้พ่อแม่ได้ใช้เดือนละไม่กี่ร้อยบาท เพราะเงินเดือนสมัยนั้น ก็แค่ไม่กี่พันบาท

ตัวน้องก็แต่งงานมีครอบครัว ตั้งแต่เป็น ร.ต.ต. ก็มีลูก 1 คนแล้ว

แต่ด้วยอานิสงส์ผลบุญแห่งความกตัญญูกตเวทิตาต่อบุพการี

ไม่ส่งเงินให้พ่อแม่ กลับไม่พอกินพอใช้

พอเริ่มส่งเงินให้พ่อแม่ ตัวเองและครอบครัวกลับพอกินพอใช้ ไม่ขัดสนเหมือนเก่า

ทำให้อาชีพรับราชการก้าวหน้าทำธุรกิจการค้าขายเป็นงานอดิเรก ก็ประสบความสำเร็จราบรื่นทรัพย์สินเงินทองสุจริตไหลมาเทมา

ครอบครัวมีความสุขลูก ๆ ประสบความสำเร็จในชีวิต

เดี๋ยวนี้เกษียณราชการแล้ว ก็ยังส่งเงินดูแลแม่อยู่ เดือนละหมื่นกว่าบาท ส่วนพ่อถึงแก่กรรมไปแล้ว

เป็นบทเรียนจากชีวิตจริงของน้องนายตำรวจครับ

<บุญมาทันตาเห็น>

เรื่องของผมบ้าง

ผมเป็น ร.ต.ต. ตำแหน่ง รอง สวส.สน.ยานนาวา รับเงินเดือน ๆ ละ 1,800 บาทให้เงินแม่เดือนละ 500 บาท

เช้าวันหนึ่ง ทำงานได้รางวัล เป็นเงิน 2,000 บาท ดีใจมาก

พอสาย ๆ คิดถึงแม่และน้อง ๆ ทางบ้าน เลยโอนเงินไปให้แม่ทั้งหมด 2,000 บาท ไม่เหลือเงินติดตัวเลย

กลับไปแฟลตที่พักนั่งพิมพ์สำนวนการสอบสวนพอบ่ายแก่ ๆ มีคนมาเคาะประตูห้องพอเปิดประตูไป เจอชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาถามผมว่า

<หมวดไอยศูรย์ฯ ใช่ไหมครับ>

ผมตอบว่า

<ใช่ครับ>

ชายหนุ่มพูดว่า

<เถ้าแก่ให้เอาของขวัญมาให้ครับ>

พูดจบก็ยื่นเหล้าแบล็คเลเบิ้ล มาให้ 1 ขวด อยู่ในกล่องดำมะเมื่อมสวยงาม

ผมยังไม่กล้ารับ ถามกลับไปว่า

<เถ้าแก่ชื่ออะไร ผมเคยช่วยอะไรไว้หรือครับ>

ชายหนุ่มบอกขื่อเถ้าแก่ และบอกว่า ผมได้ช่วยทำคดีจนเถ้าแก่ได้เงินที่ถูกโกงไปกลับคืนมา

ผมหัวเราะพูดว่า

<เรื่องมันนานมากจนผมลืมไปแล้วฝากขอบคุณเถ้าแก่ด้วยนะครับ>

ชายหนุ่มรับปากและพูดต่ออีกว่า

<เถ้าแก่บอกว่า เหล้าขวดนี้ กล่องนี้ ห้ามให้ใคร หมวดต้องเอาไว้กินเองครับ>

ผมขอบคุณอีกครั้งหนึ่ง เมื่อชายหนุ่มกลับไปแล้ว ผมวางขวดเหล้าไว้ นั่งพิมพ์งานต่อ

จนกระทั่งเย็น จึงลงไปซื้อน้ำแข็งโซดามากะว่าจะดื่มเหล้าของขวัญสักสองสามแก้ว

พอเปิดกล่องเท่านั้นแหละ

ตะลึงเลย

มีเงินสดใบละ 1,000 บาท จำนวน 20 ใบ เป็นเงิน 20,000บาท วางพับซ้อนกันอยู่บนฝาขวด ยังงี้นี่เอง เถ้าแก่ถึงบอกมาว่าห้ามให้ใคร

ผมพูดพึมพำขอบคุณเถ้าแก่อีกครั้งหนึ่ง แล้วหันหน้าไปทางบ้านแม่ ที่ต่างจังหวัด

ยกมือไหว้แม่กลางอากาศ ที่ทำให้เห็นว่า

<ทำดีกับพ่อกับแม่ ได้บุญทันตาเห็นจริง ๆ>

ผมให้เงินพ่อแม่ต่อเนื่องตลอดมาทุกเดือน ตั้งแต่รับเงินเดือน ๆ แรก ให้เดือนละ 500 บาท และให้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนพ่อถึงแก่กรรม

ผมให้เงินแม่เพิ่มเรื่อย ๆ จนถึงเดือนละ 20,000 บาท เมื่อเกือบ 30 ปีมาแล้ว และยืนพื้นมาถึงปัจจุบัน

ผมเกษียณอายุราชการมานานหลายปี ปัจจุบันรับเงินบำนาญ ก็ยังให้เงินแม่ใช้เหมือนเดิม เดือนละ 20,000 บาท

เพราะเงินนี้ เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงหัวใจแม่

เวลามีลูกมีหลานมาเยี่ยม มาหาแม่สามารถใช้จ่ายได้สบาย ๆ ตามอัธยาศัยของแม่

ช่วงชีวิตการรับราชการ ผมเจอปัญหา อุปสรรค มากมาย

ทั้งถูกตั้งกรรมการทางวินัย
ทั้งถูกฟ้องคดีอาญา
ทั้งต้องไปชี้แจงผู้บังคับบัญชา
ระดับสูงถึง อ.ตร.
ทั้ง ผบ.ตร. เรียกพบให้ชี้แจงด่วน
ทั้งถูกเสนอย้ายด่วน
ทั้งถูกถอนขั้น ลดยศ
ฯ

ทุกเรื่องผ่านพ้นไป แบบดีบ้าง ไม่ดีบ้าง

แต่ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น

ผมเชื่อว่า ส่วนหนึ่งที่ช่วยผมให้อยู่รอดปลอดภัยคือ บุญกุศลของการดูแลพ่อแม่

พระพุทธองค์ ทรงเปรียบเทียบพระคุณของพ่อแม่ไว้ว่า

<บิดามารดา
คือพรหมของบุตร
คือเทวดาของบุตร
คือครูคนแรกของบุตร
คือคนที่ควรบูชา>

สาธุ

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท