<สลายการชุมนุม>
ช่วงมีการชุมนุมทางการเมืองของมวลชนเสื้อสี ใน กทม. ระหว่างเดือน มี.ค. – 19 พ.ค. 2553
มีเหตุพิเศษเกิดขึ้นทุกวัน ลองไล่เรียงดู
10 เม.ย. 2553 พ.อ.ร่มเกล้า ถูกยิงถึงแก่ความตายที่แยกคอกวัว
22 เม.ย. 2553 เวลาประมาณ 20.00 น. M.79 ถูกยิงไปตกที่แยกศาลาแดง ถนนสีลม ด.ต.ชาญชัย สายโน ตำรวจ คฝ.ภ.จว.อุบลราชธานี บาดเจ็บสาหัส 1 นาย
28 เม.ย. 2553 มีการสลายการชุมนุมที่บริเวณอนุสรณ์สถาน กองทัพอากาศ ทหารถูกยิงตายไป 1 นาย
ต้นเดือน พ.ค. 2553 ผมปฏิเสธคำสั่งสลายการชุมนุมของ ศอฉ. จนนายพลตำรวจคนหนึ่งพูดว่า <มึงเจอแบล็คลิสต์>
7 พ.ค. 2553 เวลาประมาณ 23.00 น. เศษ กระสุนปืน M.16 คร่าชีวิตตำรวจ คฝ. ที่แยกศาลาแดงไป 1 นาย
8 พ.ค. 2553 เวลาประมาณ 01.00 น. M.79 พรากชีวิตตำรวจบริเวณ ตึกอื้อจือเหลียงไป 1 นาย
13 พ.ค. 2553 พลบค่ำประมาณ 18.45 น. พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือเสธแดง โดนยิงตาย
14 พ.ค. 2553 M.79 ตกและระเบิดข้างห้องน้ำโรงเรียนสวนลุมพินี ซึ่งเป็นที่พักของ คฝ.หลายจังหวัด ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ
15 พ.ค. 2553 M.79 ตกที่ สน.ลุมพินี กับที่โรงเรียนสวนลุมพินี ราวห่าฝน โชคดีที่ตำรวจย้ายที่พักไปก่อนตามที่ผมเสนอในที่ประชุมตอนเช้า
ช่วงขณะเวลานั้น มีจุดชุมนุมใหญ่แบบถาวร อยู่ 2 จุด คือ แยกราชประสงค์ กับสวนลุมพินี
ที่จุดถาวรสวนลุมพินี บริเวณพระบรมรูป ร.6 ถัดไปอีกแยกหนึ่ง คือแยกบ่อนไก่ ยังมีการชุมนุมค่อนข้างถาวรอีกจุดหนึ่ง
ทั้งจุดสวนลุมพินีและแยกบ่อนไก่มีความรุนแรงมาก มีทั้ง M.79 และ M.16 ผู้คนล้มตายหลายคน บาดเจ็บมากมายหลายคน
จุดแยกคลองเตย ซึ่งอยู่ถัดมาจากแยกบ่อนไก่และสวนลุมพินีตามลำดับ กำลังก่อหวอด โดยครูประทีป อึ้งทรงธรรม ฮาตะ ครูชื่อดังของย่านคลองเตย มีผู้มาชุมนุมจำนวนมาก
ผมได้รับคำสั่งด่วนที่สุดจากผู้บังคับบัญชา ให้นำกำลังไปสลายการชุมนุมจุดแยกคลองเตยของครูประทีป
เช้าวันที่ 16 พ.ค. 2553 ผมนำกำลัง คฝ. ไปที่แยกคลองเตย พบว่ามีการกางเต๊นท์ ใช้เครื่องขยายเสียง และปิดการจราจรทุกเส้นทางตรงทางร่วมทางแยก มีผู้คนชุมนุมอยู่หลายร้อยถึงพันคน
ผมบอกลูกน้องทุกคนให้อยู่ในจุดวางกำลัง ผมจะเข้าไปพบแกนนำผู้ชุมนุมจุดนี้เพียงคนเดียว
ลูกน้องหลายคนขอไปด้วย แต่ผมปฏิเสธ เพราะผมเชื่อมั่น ในความตั้งใจ ความจริงใจ ความบริสุทธิ์ใจ ที่ผมนำติดตัวไป
ผมแต่งเครื่องแบบชุดสีกากี สวมหมวกจ๊อกกี้สีดำ ติดตราแผ่นดินด้านหน้าหมวกเดินเข้าไปในที่ชุมนุมบริเวณแยกคลองเตยเพียงลำพังคนเดียว
ผู้ชุมนุมพากันหันหน้ามามองผมด้วยความสงสัย
ผมกล่าวทักทายไปตลอดทางจนถึงจุดศูนย์กลางของที่ชุมนุมพบครูประทีป หัวหน้าการชุมนุมจุดนี้ ผมจึงแนะนำตัวเอง <สวัสดีครับ
ผม พ.ต.อ.ไอยศูรย์ สิงหนาท รองผบก.อุบลราชธานี ขอพูดคุยกับครูหน่อยครับ>
ครูประทีปมองหน้าผม พูดว่า <ได้ค่ะ มีอะไรหรือคะ>
ผมมองหน้าครูประทีป ด้วยสายตาเป็นมิตร แล้วพูดว่า <ครูครับ ผมมาสังเกตุการณ์ดูการตั้งจุดชุมนุมของครูตรงนี้ มีคนมาชุมนุมนับพันคน ถือว่ามากอยู่ ผมได้รับคำสั่งให้มาสลายการชุมนุมของครูตรงจุดนี้ครับ>
ครูประทีปมองหน้าผม ทุกคนตรงนั้นก็มองหน้าผมแบบประจัญหน้า
ครูประทีปพูดว่า <จะสลายยังไง จะทำยังไง ที่นี่ชุมนุมโดยสงบ สันติ>
ผมมองหน้าครูประทีป มองหน้าทุกคน แล้วพูดว่า <ผมก็สังเกตุเห็นว่า จุดตรงนี้ มีคนมาชุมนุมเยอะอยู่ และได้มองเห็นว่า คนที่มาชุมนุมตรงนี้
ไม่ไปชุมนุมที่บ่อนไก่ และสวนลุมพินี ซึ่งมีเหตุรุนแรง มีคนตาย มีคนเจ็บ จุดแยกคลองเตยนี้ จึงเป็นจุดที่สะกัดไม่ให้คนไปตาย ไปเจ็บได้เป็นอย่างดี ผมจะไม่สลายการชุมนุมครับ>
ทุกคนรวมทั้งครูประทีป มองผมด้วยสีหน้าสายตางง ๆ
ครูประทีปถามผมว่า <ท่านจะทำยังไงคะ>
ผมบอกครูประทีปไปว่า <ผมอยากขอร้องครูครับ เปิดถนนให้รถวิ่งได้บางช่องทาง การขึงสายเต็นท์ต้องให้หย่อน โต๊ะ เก้าอี้ ให้เอาลังไม้จากตลาดคลองเตยมาวางแทนได้มั้ย เพื่อจะได้ดูว่า เป็นการตั้งจุดแบบชั่วคราวไม่ใช่ถาวร พอมีเหตุผลจะได้ ไม่ต้องสลายการชุมนุมครับ>
ครูประทีปตอบน้ำเสียงจริงจัง <ทำไม่ได้ มีคนมาชุมนุมมากมาย จะทำแบบนั้นไม่ได้>
ผมมองหน้าครูประทีป พร้อมกับบีบต้นแขนครูประทีปเบา ๆ พูดเสียงหนักแน่นว่า <ครูครับ ผมไม่อยากเสียแม่พระของชาวคลองเตยไป>
ครูประทีปมองหน้าผม น้ำตาเริ่มคลอหน่วย มองหน้ากลุ่มมวลชนทีละคนแล้วพูดเสียงสั่น ๆ ว่า <ขอบคุณค่ะ>
เมื่อผมเดินกลับ ครูประทีปได้สั่งให้แก้ไขการขึงเต็นท์เป็นแบบสายหย่อน เอาลังไม้มาแทนโต๊ะ เก้าอี้ และเปิดการจราจรให้รถวิ่งไปมาได้ตามปกติบางช่องทาง
ผมกลับไปรายงานผู้บังคับบัญชา ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น และขออภัยที่ไม่สลายการชุมนุมตามคำสั่ง
เพราะการมีอยู่ของจุดคลองเตยนั้น เป็นการสกัดกั้นไม่ให้คนไปชุมนุมในจุดเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ที่บ่อนไก่และสวนลุมพินี
ผู้บังคับบัญชาฟังแล้ว พยักหน้า แต่ทำสีหน้าชอบกล ทำเสียง งึม ๆ งำ ๆ ในลำคอ ไม่ชม ไม่ตำหนิ คงจะหนักใจว่า <แล้วจะรายงานหน่วยเหนือ
ผู้สั่งการยังไง>
พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท
