<แม้แต่หมาก็ยัง..>
ไอ้ขาวกับ
ไอ้ตาล
มันเป็นหมา
นายขว้างบอล
ลงมา
ที่ท่าน้ำ
ไอ้ขาวทำ
ลังเล
และงึมงำ
ไอ้ตาลจ้ำ
ว่ายปั๊บ
ปากงับบอล
พอถึงฝั่ง
ไอ้ขาวแย่ง
ยื้อบอลไป
คาบส่งให้
เจ้านาย
อุบายหลอน
นายลูบหัว
ชมเชย
ไม่ขาดตอน
แล้วขว้างบอล
ลงน้ำใหม่
ให้แข่งกัน
ไอ้ขาวไอ้ตาล
ปั่นตะบึง
ถึงริมท่า
ไอ้ขาวเงื้อง่า
ว่าจะลง
แต่คงพลั่น
ไอ้ตาลว่าย
ไปคาบ
ลูกบอลพลัน
ไอ้ขาวกั้น
กันท่า
คว้าบอลไป
คาบส่งถึง
มือนาย
สายตาจ้อง
นายก็มอง
ชื่นชม
สมรักใคร่
ไม่เสียที
ที่นายรัก
และวางใจ
ไอ้ตาลไร้
คุณค่า
หมาส่วนเกิน
ครั้งที่สาม
ไอ้ตาลว่าย
ไปงับบอล
พอถึงตอน
ไอ้ขาวแย่ง
อย่างไม่เขิน
ไอ้ตาลงับ
ไอ้ขาวง้าง
ต่างเผชิญ
ทั้งวิ่งเดิน
ไปหานาย
ให้เห็นกัน
หมาสองตัว
คาบลูกบอล
ตัวละด้าน
นายเบิกบาน
ไอ้ตาลเริ่มเก่ง
เร่งสร้างสรร
ไอ้ขาวจงสอน
ไอ้ตาล
แต่ละวัน
เผื่อว่ามัน
จะเหมือนเจ้า
เอ้า..รางวัล
เกิดเป็นคน
ต้องทำตน
ให้มีค่า
สร้างผลงาน
เหมือนอย่างหมา
มันน่าขัน
ฉากสุดท้าย
ให้รอดู
จะรู้กัน
ธรรมจัดสรร
กรรมตามทัน
นั่นของจริง
พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท
