<ศึกแยกพล.๑>

ตอนที่ 1

<กลับ……กัน>

วันที่ 13 พ.ย. 2556 ผมนำกำลัง คฝ.ชัยภูมิ ไปปฏิบัติหน้าที่ใน บช.น. ที่แยกพล.๑

พอถึงวันที่ 23 พ.ย. 2556 กำลังพลทุกคนคึกคักเป็นพิเศษ เพราะครบ 10 วัน จะสับเปลี่ยนกำลังกันตอนบ่ายสองโมง ได้กลับบ้านกันแล้ว

เสียงพูดคุยกันสนุกสนาน นัดหมายจะไปกินข้าวเมากันร้านโน้นร้านนี้เกือบทุกคน ซื้อขนมนมเนยและของฝาก รวมทั้งเสื้อผ้าสวย ๆ เพื่อไปฝากคนทางบ้าน

บางคนซื้อไก่ชนมา บางคนซื้อลูกไก่ชนมา พวกนี้จะประคบประหงมไก่ชนอย่างดี

มี ภ.จว. หลายแห่ง ทยอยมารายงานตัวที่ บช.น. ภ.จว. ที่รับผิดชอบแยกพล.๑ ได้มาพบผมเพื่อหาข้อมูล จากนั้น สัมผัสมือกันส่งมอบหน้าที่

เวลาประมาณ 14.00 น. ขบวนรถของ ภ.จว.ชัยภูมิ ล้อหมุนจาก บช.น. ไปขึ้นทางด่วนทันที

ผมสั่งให้ตั้งคลื่นวิทยุช่องพิเศษขึ้นมา เพื่อสื่อสารกันระหว่างเดินทาง

คฝ. นายหนึ่ง พูดวิทยุเข้ามา <นายครับ ฝึกมาตั้ง 8-9 วัน เสียดายไม่ได้แสดงจริง>

ผมบอกไปว่า <โอกาสหน้ายังมี ม็อบยังอยู่อีกยาว>

คฝ. อีกนายพูด <นายครับ ถ้ามาอีกรอบ เอากองร้อยผมนะครับ จะได้เจอของจริงกันซะที่>

ผมหัวเราะ พูดไปว่า <เจอแน่ ไม่ต้องห่วง>

เพราะผมเคยผ่านวิกฤต M.79 M.16 มาแล้ว ที่แยกศาลาแดง ถนนสีลม เมื่อปี 2553

เสียง คฝ. อีกนายพูดมา มีเสียง คฝ. อีกหลายนาย พูดสอดแทรกกันด้วยความเบิกบานใจ

<นายครับ ไปถึงชัยภูมิแล้วเชิญไปที่ร้าน…นะครับ พวกผมจองไว้แล้วครับ>

ผมไม่ทันตอบ เพราะมีโทรศัพท์เข้ามามีเสียงพูดว่า <พี่ไอยศูรย์ใช่ไหมครับ ผมกุ้ง รองผบก.สกลนครครับ>

ผมตอบแล้วถามกลับไป <ใช่ พี่เอง มีอะไรมั้ย พี่กับลูกน้องกำลังเดินทางกลับชัยภูมิ>

รองผบก.ภ.จว.สกลนครตอบว่า <พี่ย้อย <พล.ต.อ.วรพงษ์ ชิวปรีชา> ให้นำกำลังกลับด่วน เพราะม็อบจะมาบุก แยกพล.๑ ในวันที่ 25 พ.ย. นี้
ผมจะส่งคำสั่งให้พี่ทางไลน์นะครับ>

ผมอดถามไม่ได้ <พูดจริงหรือแหย่กันเล่น> ผมอดถามไม่ได้

รองผบก.ฯ สกลนคร ตอบว่า <จริงครับพี่> แล้วก็ส่งไลน์คำสั่งมาให้ดู

คำสั่ง ตร.ให้อยู่ต่ออีก 4 วัน จาก 24 – 27 พ.ย. 2556

ฟ้าผ่าสิครับ

ผมสูดลมหายใจลึก ๆ ตั้งสติ เรียบเรียงคำพูดในใจ แล้วพูดทางวิทยุสื่อสารเฉพาะกิจในรถยนต์ไปว่า <กำลังพลทุกนาย รับทราบ มีคำสั่งจาก ตร. ให้เรากลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่ออีก 4 วัน จากวันนี้ ถึงวันที่ 27 พ.ย. 2556 คฝ. ทุกนาย รถทุกคัน รับทราบ>

เสียงเงียบไปอึดใจใหญ่ ๆ แล้วก็มีเสียงพูดขึ้นมาว่า <จริงหรือหลอกกันครับนาย>

มีพูดวิทยุซ้อนกันขึ้นมาอีกเสียงสับสน

ผมสั่งให้ทุกคนหยุดพูด และบอกไปว่า <เป็นคำสั่งจริง ส่งมาทางไลน์ผมตรวจสอบแล้ว ขบวนรถทั้งหมด ให้ชะลอความเร็วและจอดข้างทางเดี๋ยวนี้>

เสียงเงียบกันไปหมดไม่มีเสียงพูดคุย หยอกล้อหรือแซวกันอีก

ขบวนรถเราเลยรังสิตไปไกลเกือบถึงวังน้อยหาจุดกลับรถ แล้วเดินทางเข้า กทม. เพื่อไป บช.น.

รายงานตัวใหม่เสร็จ พักที่ดาดฟ้า บช.น. ที่เดิม

ผมบอกให้คนที่ซื้อขนมนมเนยไปฝากทางบ้าน ให้เอาออกมากินให้หมดไม่งั้นของอาจเสีย เพราะอากาศร้อนมาก

คนที่ซื้อไก่ชนมา ก็เอาเชือกมาผูกขาไก่ไว้ข้างหนึ่ง แล้วมัดเชือกติดกับเสาที่พัก

คนที่มีลูกไก่ชนมา ก็ไปหาซื้อสุ่มไก่เล็ก ๆ ครอบไว้

ผมพูดบอกทุกคนว่า <เหตุที่ผู้บังคับบัญชาเรียกตัวพวกเรากลับ เพราะพวกเราได้ฝึกร่วมกัน กับ คฝ. บก.น.1 และ คฝ. นครปฐม มาแล้ว พวกมาใหม่ ฝึกไม่ทัน เตรียมพร้อมไว้นะพวกเรา คราวนี้เจอม็อบของจริงแน่>

จาก กลับบ้านกัน เป็น กลับไปทำงานกัน

นี่แหละชีวิต คฝ.

พล.ต.ต.ไอยศูรย์ สิงหนาท